Πως τα κάνατε όλα θάλασσα – αυτό είναι γνωστό
Όμως τί φταίμε εμείς οι ασυνήθιστοι
Από τέτοια – εμείς απ’ τα ορεινά τα μέρη
Που ήρθαμε να κατοικήσουμε κοντά σας
Να δούμε τώρα πώς θα ξαναπατήσουμε
Στεριά, χωρίς να θαλασσοπνιγούμε,
Χωρίς να βουλιάξουμε στα έλη
Και τα τέλματα που αφήσατε
Όλο κουνούπια, βούρλα, φίδια, βδέλλες
Ελονοσία, με παράλυση και απραξία
Χωρίς να μας εξαφανίσει μια ρουφήχτρα
Χωρίς να μας εκσφενδονίσει ένας στρόβιλος
Ψηλά στα ουράνια
Κι από θαλασσοκράτορες
Να καταντήσουμε όλοι πράκτορες
Εισαγωγών σε μια νεφελοκοκκυγία
Νεοτερικών επιχειρήσεων και μαγαζιών
Με μπαρ γυαλιστερά από χρώμιο
Με ηλεκτρικές ρεκλάμες και καρέκλες
Με μεταμοντέρνες καλλονές
Ωραίες γυμνές γυναίκες σερβιτόρες
Που σερβίρουν και εκθέτουνε
Τ’ αγορασμένα κάλλη τους
Σε μια βαριεστημένη πελατεία;
Το μέλλον ωστόσο άδηλον
– το κοντινό όσο και το απόμακρο –
Το παρελθόν κατακερματισμένο
Και πασίγνωστο – συνάμα
Και πάντοτε ο κίνδυνος που εγκυμονεί
Να ξαναγίνουν όλα θάλασσα
Ω άνδρες Αθηναίοι
Της σήμερον και της αύριο
Σοβαρευθείτε,
Γρηγορείτε,
Πριν σας εγκαταλείψουν
Οι θεοί σας – εντελώς

*Από τη συλλογή “Η κάθοδος των Μ”, Εκδόσεις ύψιλον/βιβλία. Ανάσυρση Κώστας Ρεούσης (στη σελίδα του στο facebook).