Βαγγέλης Αλεξόπουλος, Έξι ποιήματα

Ξημερώνει

Αποστάσεις κρατώ
aπό τη ψυχής σoυ
το αδηφάγο καρτέρι

***

Ουρανός

Μας πετροβολάει ο ουρανός
και ανοίγουμε μεταλλικές ομπρέλες
-ήχοι παλίρροιας και πυροβολισμοί-

Η θάλασσα καταπίνει το νερό
γοργόνες μακιγιάρονται σε οβάλ καθρέφτες
αγουροξυπνημένοι οι πνιγμένοι εραστές
μας φτύνουν κατά πρόσωπο
και μας μοιράζουν κίτρινες χαρτοπετσέτες.

***

Αναχωρητές

Τυχεροί όσοι
τους παίρνει ο διάβολος
και τους σηκώνει
οι υπόλοιποι
θα καταλήξουμε
μέσα
στο χώμα.

***

Δύο τετράστιχα

Τα πουλιά
μαύρο σεντόνι
σκέπασαν
τον πράσινο ουρανό.

Το χειμώνα
τα τζιτζίκια
κρύβονται
στο στόμα σου.

***

Ήχοι

Όπως συνήθισα
τον ήχο του σκυλιού
που αλυχτά
Ίσως
να συνηθίσω
τον ήχο των ανθρώπων.

***

Πορεία

Τα φέρετρα στοιβαγμένα ομοιόμορφα
πορεύονται
Καθώς προσπερνάς
μην πετάς το δαχτυλίδι στη θάλασσα
Το κύμα φθείρει βασανιστικά
Να το λιώσεις
Να το κάνεις σφαίρα

Δεν γνωρίζω τα τελευταία λόγια του Pascal.

*Από τη συλλογή “Η πλατεία των Ταύρων”, Εκδόσεις Οδος Πανός, 2017. Το έργο τέχνης της ανάρτησης είναι του Jörg Heidenberger

Leave a comment