Πάρε με μακριά

Πάρε με μακριά
στο πέπλο μυστηρίων
ν΄ απαρνιστώ τα πάντα για το σώμα σου
σαν ηδονή με δέρνει η αντίσταση
σαν κεραυνός μου παίρνει τη φωνή
το ψηλό σου κορμί που βογγάει
τα πάθη της απόμακρης φωνής
των διαμαρτυριών

*Από τα “Ποιήματα μιας αντίθεσης” (2015).

***

Υστερώ να το πιστέψω…

Σήμερα όταν σε είδα
τα μάτια σου ήταν αλμυρά
όπως της διχασμένης μέρας
πάνω από τα μοναχικά φύκια
σε μια έρημο μόνα τα μαλλιά σου
έμειναν, το περασμένο καλοκαίρι,
σ’ ένα στενό δρόμο
στην όαση…
σε πρωτογνώρισα
να περιμένεις ένα ταχυδρόμο
να σου μιλήσει
με τα γράμματα τα κλειστά των άλλων
βλαστών της ερήμου
ήταν όλα μηχανισμοί
και ειδωλολατρεία των πιστών της σταθμευμένης σιωπής
…εγώ σου το είχα υποσχεθεί κι έπρεπε να με πιστέψεις
πως κάποαι στιγμή θα φαινόταν
το πουκάμισό μου, έτσι ανοικτό στο στήθος των αστεριών
που μαζεύτηκαν πάνω από τον ύπνο σου
και στριμώχνονταν ποιο από όλα ν’ αγαπήσεις,
είμαστε πολύ προσωρινά ντυμένοι
με το γρήγορο
μα το στήθος μου το γνώριζες ανέκαθεν
υστερώ να το πιστέψω γιατί
γιατί δεν με αναγνώρισες!

*Από τα “Ποιήματα μιας αντίθεσης” (2015).