Να πω όχι;
Η μύγα τρίβει
τα πίσω πόδια.

Κόντρα στο λουκέτο
οι γκαραζόπορτες
το μεσημέρι.

Δείλι: το πουλί
στο φράχτη
σύγχρονός μου.

Το φεγγάρι
είχε μουστάκια γάτας
για μια στιγμή.

Οι πάτοι μου
μούσκεμα απ’ τη
βόλτα στη βροχή.

Κανένα σήμα —
ξέρω ακριβώς
πού βρίσκομαι.

Τρίτη — μια σταγόνα
βροχής ακόμα
από τη στέγη.

Τηλεγράφημα
κανένα — μόνο κι άλλα
φύλλα πέφτουν.

Άστοχη η
κλωτσιά μα το
ψυγείο έκλεισε.

Η βροχή σχεδόν
έφτασε να πλυθεί
το πουλί.

Θα τα χάσεις αν
μάθεις πόσα λίγα
γνώριζα μόλις χθες.

Τα πεύκα
προχωρούν
μες στην ομίχλη.

Βραδιάζει —
δεν είναι το κενό
που αλλάζει.

Άλλος ένας μόνος
σαν εμένα στο
κενό σόμπαν.

Δείλι — αγόρι
τσακίζει πικραλίδες
μ’ ένα ραβδί.

Όλη μέρα πάνω
στο κεφάλι μου καπέλο
Που δεν φορούσα.

Το σκηνικό της χώρας
— δειλινός ήλιος
Σ’ εκείνα τα δέντρα.

Το νέο φεγγάρι
είναι του Θεού
Το νύχι.

Ξέρεις γιατί με λένε Τζακ;
Γιατί;
Γι’ αυτό.

Το όνειρο του Θεού
δεν είναι παρά
Ένα όνειρο.

*Από το βιβλίο ‘Τζακ Κέρουακ Ποιήματα”, σε εισαγωγή, επιλογή και μετάφραση Γιάννη Λειβαδά, Εκδόσεις Ηριδανός, Σεπτέμβρης 2007.