το “γνωρίζω”
έχει μια άλλη αφετηρία
μια αφηρημένη σύνθεση γραμμάτων
ούτε μια χειραψία
ούτε ένα συγγενή βλέμμα
ωριμάζουν τα ποιήματα
με τη θέρμη της έννοιας
κόβονται από το βάρος του εαυτού μας

***

ένα βρασμένο λάχανο
στο νεροχύτη
ισόβια κάθειρξη στη
διαφυγή και τη λεπτομέρεια
χρειάζεται μαρτυρίες χεριών
κι όχι αναγνώσματα
και δοξασίες

***

με ξύδι και ζάχαρη
ξελογιάζω τη σκόνη στις γρίλιες
με μέλι και βανίλια
πλαγιάζω τ’ όνειρο
στα αθώα ερωτηματικά του

***

μάης και ξημερώνει φως,
ξημερώνει συνήθειες
κι εργολαβίες πράξεων