Don’t you ever meet me

Εδώ στην Κυψέλη
οι ημικρανίες
μέρα και νύχτα χτυπάνε
σαν τις καμπάνες του Ταρκόφσκι.
Εδώ στην Κυψέλη
εγώ δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά.
Γιατί εγώ
η αγάπη είναι
ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ

***

Τα βράδια στη Φωκίωνος

Όταν κλείνουν οι ουρανοί της Κυψέλης
Οι γάτες της κλείνονται στις χορδές των πιάνων.
‘Έτσι είναι μέσα στα παλιά αρχοντικά.
Τα κόκκαλα στα σπλάγχνα των πιάνων
δεν τα αγγίζει κανείς.
Όχι όχι δεν τσακίστηκε η ποιήτρια
στον πεζόδρομο.
Θα είναι οι γάτες που ανοίγουν
τους ουρανούς της Κυψέλης.

Είναι η τελευταία σου ευκαιρία
Για ένα τουλάχιστον σημείο στίξης.

***

Τα βράδια που σε περιμένω

Όταν τα βράδια μου γυρίζουν ανάποδα
Αδειάζουν μέσα από τις χούφτες τους
Ζωηρά ποντίκια που πεθάναν.

Απ’ τα μαλλιά τα χέρια μου τα αφτιά.
Νεκρά ποντίκια.

Τα βράδια
αγκάθια στον ύπνο μου
στάζουν τα σεντόνια, γυμνά.

Ας μη νυχτώσει ξανά.

*Από τη συλλογή “τα καρφιά από μέσα”, εκδόσεις Ένεκεν, Θεσσαλονίκη 2015.