Έκλειψη

Μαχαιρώνεις τ’ αστέρια
Καθώς αιμορραγούν,
οι ευχές ξεψυχούν
Δεν αλλάζει τίποτα.

Μόνο τα όνειρα
όσων πετούν κηλίδες
στο συντριβάνι τ’ ουρανού.

***

Καμβάς

Σταγόνες μουσκεύουν το κορμί,
μα την καρδιά βαραίνουν.

Αδιάβροχοι διαβάτες σ’ αδιέξοδα
κι εσύ αποπροσανατολίζεσαι
στου λαβύρινθου το χρώμα.
-Μα πού είναι ο Μινώταυρος;

Προσδοκάς να βρέξει κι άλλο.

Έστω τα σαλιγκάρια να πουν μια καλησπέρα.

***

Αυλαία

Δεν ξημέρωσε.

Άγγελοι τιμώρησαν τ’ άστρα στο ένα πόδι.

Μια καληνύχτα ασελγεί σε όνειρα λαθρεπιβάτες.
Οι λέξεις απέχουν απ’ τις προτάσεις της ζωής.

Οι συλλαβές βαδίζουν στο κενό,
κρατώντας με το χέρι έναν κόκκο άμμου.

Τα κάστρα έπεσαν, γιατί δεν χτίστηκαν ποτέ.

*Από τη συλλογή «Καρτ ποστάλ», εκδ. Εκάτη. Εμείς τα πήραμε από εδώ: http://fractalart.gr/carte-postale/