γκρίζος ουρανός, ερημιά

πάνω απ’ την Οστάνδη

κι ας είναι καλοκαίρι 

ο φόβος του πολέμου

διαψεύδει τις ουτοπίες μας,

στο αλκοόλ ψάχνουμε τη σωτηρία

οι συγγραφείς κι οι ποιητές 

εξόριστοι μιας μοίρας 

που οι ίδιοι δεν επιλέξαμε 

μα φέρουμε μέσα μας

σαν προπατορικό αμάρτημα 

που δεν έχει συγχώρεση, 

όχι, αδερφέ μου, τα θαύματα

δεν είναι αιώνια 

κάποτε ο θάνατος έρχεται

να τα κάνει ανάμνηση 

με αισχρό χαμόγελο να κοροϊδέψει

τις αισθητικές αυταπάτες μας 

και τα κόκκινα όνειρα 

που φτιάχτηκαν ακριβώς 

για να γελάνε οι θεοί

με την αποτυχία τους, 

δεν πειράζει, ηρέμησε 

σκέψου, τι είχαμε – τι χάσαμε 

τουλάχιστον μάθαμε πώς γράφεται 

η ιστορία, με αίμα, ανελέητα

και πως ο ένας αγάπησε τον άλλο 

τόσο για να λέμε στο τέλος 

πως εμείς οι εξόριστοι

δεν θα γεράσουμε ποτέ

6/8/2017

_____________________________________________________________________

*ένα εναλλακτικό σχόλιο στο βιβλίο του Volker Weidermann “Οστάνδη 1936 – Στέφαν Τσβαϊχ και Γιόζεφ Ροτ, το καλοκαίρι πριν από το σκότος, εκδ. Άγρα (2016).