Άκου πώς η θάλασσα σβήνει τη φλόγα
Καθώς το κύμα το χαριστικό κυλάει στο κορμί της
Κι αυτός ο συριγμός
Καθώς η νύχτα κλέβει τη ζωή από την ίδια τη ζωή
Είναι πιο περίλυπος
Θυμίσου πώς η κοπελιά μαζεύει το κορμί
Όταν αλαφρύνει και δώσει τον πόθο της να πετάξει
Τότε χάνεται μόνο αυτός που έχει χαθεί
Βαθιά του
Και δεν έχει φωνή να χαρίσει..

*Από τη συλλογή “Ζω ονειρευόμενος”, εκδόσεις Γαβριηλίδη.