14.
Είχαν τότε φέρει από πολύ μακριά
κάτι φωτιές
που τις ονόμαζαν
έρωτες
τις άπλωσαν δίπλα δίπλα
και φώτιζαν
όλο τον ουρανό
άνθρωποι μαζεύτηκαν πολλοί πάρα πολλοι
που τις ψάχναν απο καιρό
και φώναζαν σα να μη ξαναείδαν
θαύμα στη ζωή τους
15.
Αύριο θα ‘ναι μια Τρίτη σαν όλες τις άλλες
θα ‘χω κοιμηθεί περίπου τέτοια ώρα
και θ’ αργήσω στο σχολείο
σύννεφα θα χαμηλώνουν σιγά σιγά
ώσπου να γίνουν ομίχλη
– το τέλειο καμουφλάζ δηλαδή –
θα δώσω ένα σάλτο
να χωθώ βαθιά στην κρυψώνα
κι ύστερα εύχομαι να σηκωθώ
μόνο με λίγο πονοκέφαλο
κι ένα περίεργο όνειρο
16.
τα όνειρα
σαν τα ρούχα τα παιδικά
αλλάζεις αλλάζεις
κι έρχεται
η στιγμή
που πια δε χωράς
όσο αγαπημένα κι αν
ήταν
17.
Στο όνειρό μου υπάρχει ένα
σπίτι
στο σπίτι μου υπάρχει ένα
όνειρο
αν βάλεις τέτοιους κρίκους στη σειρά
και δεν σπάσει ούτε ένας
είναι ικανοί να σε
πνίξουν
18.
Αναρριχώμαι
κάτι ανάμεσα
στο ισορροπώ και το παρασιτώ
πάντοτε θα βρεθεί
ένας τοίχος αρκετά καταθλιπτικός
ώστε να σ’ ευγνωμονεί
που τον καταστρέφεις
19.
Κυνηγώ ακόμα να σε σκοτώσω
στο πάρκο με τους καθρέφτες
όποιος ξεφύγει απόψε για πάντα θα ξεφύγει
και διήρχετο ώρες δέκα
εκ της λεωφόρου ο τρόμος
ο τρόμος μην τυχόν και πρόωρα
ξημερώσει
*”Συνθήκη ισορροπίας”, εκδόσεις Θράκα, Φλεβάρης 2014.

Pingback: 19. – απενεργο-ποίηση