Στα ΚΤΕΛ τις Κυριακές
συναντάς τις κινητές νευρώσεις της Δευτέρας
να καταφτάνουν με το τελευταίο
σέρνοντας βαλίτσες με ροδάκια
που αν κάνουν το λάθος και σπάοουν
μαύρο φίδι που μας έφαγε όλους
-πόσο σπουδαίοι μοιάζουν τέτοιες στιγμές οι ταξιτζήδες.

Παραπέρα,
φαντάροι που ετοιμάζονται να γυρίσουν στην παράνοια
τσεκάρουν αν έχουν τ’ απαραίτητα για να αντέξουν.
Τάπερ καταφτάνουν από την επαρχία
για φοιτητές που δεν έμαθαν να τρώνε άλλο από το φαγητό της μαμάς.

Τα ερωτευμένα ζευγάρια
λείπουν τις Κυριακές το βράδυ από τα ΚΤΕΛ,
αυτών οι αποχαιρετισμοί
γίνονται πάντα ξημερώματα Δευτέρας.

Στα σκοτεινά, το τελευταίο τσιγάρο αφήνεται μισό,
ποδοπατιέται βιαίως
από μια σκιά που έμεινε να ξεροσταλιάζει
περιμένοντας κάποια που δεν ξεκίνησε ποτέ να ρθει.

Στα ΚΤΕΛ τις Κυριακές
όταν απομακρύνονται οι σκιές
μαζεύω προσεκτικά εκείνα τα ημιτελή τσιγάρα
και κάνω μια προσευχή
για όλες τις τζούρες
που δεν κατέληξαν ποτέ σε ουρανίσκο.

*Δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος (Νο 17, Καλοκαίρι-Φθινόπωρο 2017) του περιοδικού “Τεφλόν”.