Ερημία αισθημάτων

Σιωπηλός πορεύομαι
ενδεής, περίτρομος,
κατακερματισμένος.
Σκότος βαθύ,
Ερημία αισθημάτων.
Ο Άνθρωπος
σε διαρκή πτώση.
πού να στρέψεις το βλέμμα σου;
παντού μαχαίρια,
προσωπεία και μάσκες.
Άδειο κουφάρι η ζωή,
πεταμένο σακί,
χωρίς φωνή συρρικνωμένη.
Μέσα απ’ τον φόβο και τον φόνο
κερδίζεται η επιβίωση.
με ακρωτηριασμένα μέλη
καλύπτεις το πρόσωπο,
να μη βλέπεις
το αίμα που αναβλύζει,
τα στυγερά εγκλήματα.
Γεμάτοι πτώματα οι δρόμοι,
κι οι δολοφόνοι περιχαρείς,
αδίστακτοι,
οι ίδιοι πάντα,
σε ρόλους κυλιόμενους,
εκτελεστές, θεματοφύλακες
και νομοθέτες.
Η αιδώς στίγμα ανεξίτηλο
μαρκάρει τις ψυχές
ισόβια τις φυλακίζει,
τις εξορίζει απ’ το φως.
Σιωπηλός πορεύομαι,
ενδεής, ευθυτενής, περίλυπος.
Μέσα στην έρημο δοκιμάζομαι
να κρατήσω το ακέραιο
πρόσωπο.

***

Η μόνη σου εξουσία

Διάτρητο το κορμί μου, όρθιο.
Μου στερείς τον ήλιο
και το φως λάμπει μέσα μου.
Ρίζες βαθιές
από τη γη στον ουρανό απλώνονται.
Μέσα στα όνειρα ταξιδεύω.
Αδύνατο να φράξεις το δρόμο μου.
Αέρας είμαι,
έμπλεος από αγάπη.
Με θανατώνεις
κι από το αίμα μου
ανθίζουν τριαντάφυλλα.
Μες στο σκοτάδι η μοίρα σου.
Η μόνη σου εξουσία εκεί.

*Δημοσιεύτηκαν στο τεύχος Οκτωβρίου-Δεκεμβρίου 2014 του περιοδικού ‘“΄Ενεκεν”.