ΟΙ ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ

Περίπου έτσι διασχίζουμε τις χάρτινες βδομάδες:
μ’ ένα γέλιο που μας το προσφέρουν
οι νεράιδες των περιοδικών
με την καρδιά εγκλωβισμένη.
Τα δίχτυα δεν πιάνουν μόνο ψάρια
συλλαμβάνουν και τη σκέψη
τη στιγμή της προσπάθειας
για μια στάλα φρέσκο παρόν.
Το πεύκο στο δρόμο
μου μίλησε με ύφος παρκλητικό,
λίγη σκιά ζητούσε να προσφέρει στους περαστικούς.

Βουνά στάχτης από νεκρές υποσχέσεις
μια άνοιξη ουδέτερη
αισθήματα σκορπισμένα μ’ αδιαφορία.
Αυτ’ή όμως η πόλη
τι γύρευε έτσι απρόσκλητη;
Μήπως έψαχνε το τελευταίο σημάδι
για ν’ αποδείξει την ομορφιά της;
Οι λίγες καθαρές αυλές και το σπίτι
που χάσκει εδώ κι αιώνες
τα ντεμοντέ ρούχα που εφαρμόζουν τέλεια
σε σώματα ταλαιπωρημένα
είναι τα τελευταία σημάδια της ομορφιάς.
Οι καθρέφτες ήδη άρχισαν να σπάνε…

*Από τη συλλογή “Ανάπηροι δρομείς”, εκδ. Στοχαστής 2012.

***

ΚΟΡΙΤΣΙ

Μαζί ψηλαφίζαμε τα όμορφα απογεύματα
ρίχνοντας τα πέπλα της άνοιξης στ΄ απόκρυφα δειλινά τους
ζωγραφίζοντας τους ουρανούς με την ανάσα
της Αναγέννησης,
όλα μια χούφτα δροσιά χωρίς περιττές λεπτομέρειες
και τα λιβάδια πελώρια πανέρια άγουρων λουλουδιών.
Θυμάμαι τα βιαστικά πουλιά να σέρνουν τον επικήδειο
στη φθορά και στη φοβία, εκείνη τη νύχτα
που με αυθόρμητες χειρονομίες σκάβαμε το μέλλον
απρόθυμοι να υπακούμε στους χρησμούς της Πυθίας
και το πρωί η ιδια μαρτυρία του ήλιου:
ό,τι και να φανεί τα χαράματα δεν έχει αξία.

Ακόμη σε θέλω κορίτσι της νύχτας.
Ξέρω πως τα ρυάκια σκόνταψαν στην πηγή σου
οι πειρατές βούλιαξαν απ’ την τρικυμία των ματιών σου
και παραπέρα, σύμβολα και μυστικά κρεμασμένα
στο κατάρτι του κορμιού σου κι ένα αστέρι
ν’ ακρωτηριάζεται καθώς σε άγγιξα
κορίτσι της χαλασμένης πλάστιγγας και τς διασποράς.

*Από τη συλλογή “Ο σκοπευτής της μνήμης”, εκδ. Στοχαστής 2013.