Σου είπα πως οι μέρες οι ηλιόφωτες
ξημεροβραδιάζονται όλες
-για μια στιγμή έστω-
να περάσουν μπροστά από τα μάτια σου;

Σου είπα πως όταν οι ψιχάλες της βροχής
πέφτουνε στο πρόσωπό σου
ο ουρανός μαζεύεται
πίσω απ’ τα σκούρα σύννεφα
για να σε πλύνει;

Για τους ποταμούς σού είπα
που διακλαδίζονται σε όλες τις ηπείρους
για να βρέξουν στο ζεστό καλοκαίρι
τους αστραγάλους σου;

Σου είπα για τα υπόγεια
των ωκεανών τα ρεύματα
που βγαίνουν ως την επιφάνεια της θαλάσσης
για να τα κλείσεις στην παλάμη σου
όταν χαρούμενη παίζεις
με την άμμο και τα κύματα
στο ακρογιάλι;

Σου είπα για τα παγόβουνα
στις άκρες της γης
πώς λιώνουν από τη στεναχώρια τους
όταν δάκρυα λύπης
κυλάνε από τα μάτια σου;

Για το αεράκι το δροσερό σού είπα
που φυσάει
μόνο και μόνο
για να μπλεχτεί μες τα μαλλιά σου;

Όλα αυτά στα είπα;

Έλεγα υπάρχει ακόμα χρόνος
οι μέρες μπροστά μας πολλές
και νά πώς πέφτει τώρα
-μαύρη σαν την πίσσα-
η μακρόσυρτη νύχτα

Από κακία καθαρή και φθόνο
ήρθε και σε πήρε
μακριά μου το σκοτάδι
να μην γυρίζει ο ήλιος
κι ολόκληρος ο κόσμος
γύρω από σένα μόνο