δεν θ’ αφήσω τα ρυάκια των λογισμών μου
να ξεβραστούν σε παράταιρες όχθες
τα κύμματα των παιδικών μου παραλιών
να μην σπάνε πια σε βράχια
σκουριασμένα απ’ τον καιρό
οι στάλες των πρότερων βροχών μου
να μην ακινητοποιούνται θριαμβευτικά
σε πάρκα ξερολιθιών
ο παλιός φυσικός μου κόσμος
να μη γίνεται πηγάδι σε ριάλιτι σόου
κι οι θωπίες μου να μην ξεχνιούνται
σερνάμενες σε καταγώγια πολυόροφα.
Οι σανίδες σωτηρίας να μην
εξαϋλώνονται σαν νώθες πατρίδες
στα τρανταχτά φυσήματα του αέρα
να μην ξηλώνονται οι ευχές τους
οι σταγόνες βροχής
να μην μοιάζουν με φυλλοροές
υπερχειλίζοντας μέρες ζέστης
κι αιωρούμενες σκόνες
κουρνιάζοντας απέναντί μας
όμοιες με υδρατμούς αγωνίας