με θόρυβο ανοίγουν τα μάτια
και κλείνουν οι πόρτες

-δεν σ’ ακούω, μου μιλάς, δεν ακούω-

ένας έπαινος για φίλους
αλλά η δόξα στους εχθρούς
και από λέξεις – μην τα συζητάς
μπλέξαμε και πώς ν’ αναστηθούμε

-πιο δυνατά, αν θες, πιο καθαρά-