ΕΠΙΤΥΜΒΙΟ

Μέτριου αναστήματος
με μια φωνή ούτε λιανή ούτε χοντρή,
ποωτότοκος γιος ενός δασκάλου
και μιας μοδίστρας μαγαζιού συνοικιακού
αδύνατος εκ γενετής
μόλο που εκτιμάει το καλό τραπέζι
με μπασμένα μάγουλα
και μάλλον μακριά αυτιά·
με τετράγωνο πρόσωπο
που σ’ αυτό μόλις και ξεχωρίζουν τα μάτια,
και μια μύτη πλακουτσωτή κρεολού πυγμάχου
σμίγει το στόμα ειδώλου των Αζτέκας
-όλα αυτά λουσμένα
από ένα φως δυσπιστίας και ειρωνικό-
ούτε πολύ έξυπνος αλλά ούτε και τελείως βλάκας
ήμουν αυτό που ήμουν: ένα μίγμα
από ξύδι και λάδι φαγητού,
ένα αλαντικό από άγγελο και ζώο!

***

ΓΑΛΑΝΤΙΚΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ

-Πάει μια ώρα που είμαστε εδώ
Αλλά πάντα απαντάς το ίδιο·
Πας να με παλαβώσεις με τ’ αστεία σου
Αλλά τα ξέρω απ’ έξω.
Δεν σου αρέσουν τα μάτια μου, το στόμα μου;
-Ασφαλώς και μου αρέσουν τα μάτια σου.
-Αλλά γιατί δεν τα φιλάς τότε;
-Ασφαλώς και θα τα φιλήσω.
-Δεν σου αρέσουν το στήθη μου, τα μπούτια μου;
-Πώς είναι δυνατό να μη μου αρέσουν!
-Τότε γιατί δεν κάνεις κάτι;
Άγγιξέ τα, επωφελήσου.
-Δε μου αρέσει να τ’ αγγίξω με το ζορι.
-Τότε γιατί μ’ έκαμες να γδυθώ;
-Εγώ δεν σου είπα να γδυθείς.
Μονάχη σου γυμνώθηκες:
Ντύσου, πριν έρθει ο άντρας σου.
Άφησε τις κουβέντες
Ντύσου, πριν έρθει ο άντρας σου.

*Από το βιβλίο “Νικανόρ Πάρρα, Ποιήματα και αντιποιήματα”. Μετάφραση: Ρήγας Καππάτος. Εκδόσεις Εκάτη, 2002.