Ν΄αφήναμε ένα διάστημα ουρανό
Ανάμεσα στους ανθρώπους
Ανάμεσα στα λόγια
Και στο ζευγάρι τους,
ανάμεσα στα πόδια
Ανάμεσα στην εικόνα και στον καθρέφτη
Ν΄ανασαίνουν
Να μπαίνουν εκεί μέσα ακούσια ή άθελα
Να βλέπουν την κλωνοποίηση
Του ίδιου τους του προσώπου
Να βλέπουν το τρεχιό
Τις συναντήσεις
Τις εγκατατλείψεις
Την αυταπάτη
Και κάπου να συνέρχονται και να λένε
Πώς μοιάζω σ΄εκείνον, σ΄εκείνον
Στον παραδίπλα
Σε αυτόν,σε αυτόν, σε αυτόν
Σ΄εαυτόν
Και πάλι να γλιστρούν, να ξεφεύγουν
Ν΄αναλαμβάνουν ρόλους
Και να λένε
Δεν χρειάζομαι ούτε αναπνοή
Ούτε γαλάζιο

*Το σκίτσο της ανάρτησης είναι έργο της ποιήτριας.