Σκέφτομαι ότι υπάρχουν στον κόσμο άνθρωποι
που σε κοιτάζουν και δεν τους κόβεται η ανάσα

και δεν καταλαβαίνω.
Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος

Δεν ερμηνεύω το πανί

που δανείζεται το χρώμα

της θάλασσας, η οποία αντλεί

από την ωριμότητα του ουρανού,

όταν το δειλινό πλημμυρίζει

το πέτρινο στόμα του λιονταριού.

Δεν αγγίζω τις σφιχτές του ίνες,

τη συνομωσία πανοπλίας

πρόσκαιρης που θα ξεθωριάσει

λατρευτικά απ’ το σπέρμα του ήλιου.

Δεν κομματιάζω με το βλέμμα μου τον επενδύτη

μιας τόσο επίμονης ιδιωτικότητας.

Περιμένω το θαύμα. Και να!

Φουσκώνει το κύμα παρασύρει

τα σκουπίδια στους δρόμους,
τα οργίλα βήματα,

την αφομοίωση στο τσιμέντο.

Ένα κορμί με το μπλε

σάρωθρο της ομορφιάς
οριστικά το χρόνο ενταφιάζει.