Ο χρόνος προϋποθέτει πως γνωριζόμαστε

τέτοια αυθαιρεσία

***

τα ρολόγια της τσέπης
του χεριού
και του τοίχου

κάτω απ’
το δόγμα
μιας αμοιβαίας καταστροφής

***
περασμένα μεσάνυχτα
ψέλισσα “ελευθερία”
κι έβαλα το ξυπνητήρι στις 7

***

ρίγος παλιομοδίτικο

μετριέται
με την οκά

***

ο χρόνος είναι εξόφθαλμα προφανής
ρώτα την πέτρα να σου πει

αυτή ξέρει

***

πού τον βρίσκεις
πού τον χάνεις

όλο στα χαρτοπαίγνια

και στις παιδικές χαρές

***

παντού δρομάκια αδίστακτα
να βγάζουν καρφί
στο κορμί της

***

έπειτα ο νοτιάς με τα κρόσια του
κι εκείνο το αδυσώπητο

α φ ά ν ι σ έ με

***

με κινδυνο να εξαϋλωθώ
κοιτάζω την ώρα

***

[κατά παράβαση
ξερίζωσα τον λεπτοδείχτη]

*Από τη συλλογή “χαρτάκια”, εκδ. Πανοπτικόν, 2016.