Για όσους στο γιαλό περνούν φεγγάρια
από τις ξιφολόγχες προβάλλουν μανιτάρια

Δυο σκιές εκβιάζουν την ασάφεια του χρόνου
Δυο σειρήνες παριστάνουν τον οιονεί θάνατο

Κάμποσες λέξεις ίδιες με λεύγες αφρίζουν με νοήματα
Σίγουρα επειδή δεν έχουν στόμα
Τυλίγονται ανά δυο «σε-θέλω»
Περιμένουν το πυρετικό φως
Που είναι ίδιο με το ηλεκτρικό χάδι
Ο πονόλαιμος κοιτάει ορθάνοιχτος
Ξεδιπλώνοντας τα όρια της ανθρώπινης σάρκας
Σαν την λάσπη που κινείται χάρη σε χιλιάδες μάτια

Με θηλιές από τρόπαια κέρατα
Προικοδοτούν τον κρεμασμένο
Οι ταξιδιώτες του πρωινού
Άλλωστε ο αέρας είναι το ξέφωτο
Που διασταυρώνεται η παγωμάρα των δακρύων

Ο σοσιαλισμός αν έχει ανθρώπινο σώμα Δεν θα είναι
Αλλά ανιδιοτελής δραπέτης

*Από τη συλλογή “Η θάλασσα με τα 150 επίπεδα”, εκδόσεις Κουκούτσι, 2015.