Έξω μαύρο σκοτάδι.
Μόνο τ’ αστέρια αντιστέκονται με το φως τους
στην αιώνια σκοτεινιά της νύχτας.

Μέσα στο σπίτι, σκιές παντού
–πλην το κίτρινο φως της λάμπας–
και οι τέσσερις τοίχοι σαπίζουν
εντός μου.

Τ’ αστέρια πέφτουν βροχή
σχηματίζοντας λευκές πορείες καπνού
στον σκοτεινό ουρανό.
Μα εσύ δεν τα βλέπεις.
Μόνο κάθεσαι και αφουγκράζεσαι
τις σκιές και τις σκέψεις
το κιτρινωπό φως και τους τέσσερις τοίχους
που σαπίζουν εντός σου.

Σκουριασμένο ανδράποδο.
Έξελθε!
Νιώσε τη δροσιά της νύχτας και τους αχούς της,
δες το λαμπρό φως των αστεριών,
και άσε τους τοίχους να σαπίζουν.
Εκτός σου.

*Από τη συλλογή “Ιστορίες κρίσης και άλλων παραγόντων”, εκδ. Οσελότος.