Ο τροχός που συμπλεκόταν
με τον τροχό
σε έφερε εδώ και το απόστημα
που χωρίς αντιβίωση έσπασε της κίνησης
αυτή είναι η ιστορία μας
αυτήν έχουμε
αυτή μην την κατακρίνεις
όπως αυτός που κατακρίνει
την υψοφοβία καθισμένος
στην αναπαυτική μπερζέρα του
σαλονιού
άλλα έζησες εσύ
άλλα εσένα έχουν πληγώσει
μα πάνω απ’ όλα
έχε θάρρος τώρα που το
δέντρο του πόνου το μόνο δέντρο
της αυλής σου είναι κατάφορτο
καρπούς
ανέβα με την πονεμένη σκάλα
τοποθέτησέ τους στο πονεμένο
καφάσι
πάρ’ τους να τους πωλήσει ο
πονεμένος φθαρτέμπορας
στους πονεμένους
γιατί μια μέρα
μονάχα γιορτάζεις
μια μέρα μονάχα
συνάζονται πολλοί για τα
γενέθλιά σου
γιατί μονάχα μια γυναίκα
έχεις και το όνομά της
δεν είναι Χαρά
Χώρισε τον κόσμο
στα πράγματα που συμφέρουν
και σε κείνα που δε συμφέρουν
πιάσου πότε από τα
μεν και πότε από τα δε
στα πράγματα που σου φέρνουν
στα πράγματα που τα παίρνεις
μόνος σου σ’ όσα είναι
καμωμένα για να τρώγονται κι
όσα δεν
όπως τα ζώα φέρσου
όπως τα ζώα γίνου
κι αν νομίζεις ότι διαφέρεις
τόσο πολύ πήγαινε στον
καθρέφτη και στάσου ολόκληρος
μπροστά του όχι ο μισός
κοίτα τις τρίχες που βλάστησαν
στο μέτωπό σου πήγαινε
ύστερα στο σαλόνι
και κοίτα τ’ άδεια πορσελάνινα
πιάτα Ρεϊνό κοίτα τα όλα
που προσιδίαζαν στην
ανθρωπιά σου κι ανέβα μετά
στην κρεβατοκάμαρα
ένα μεγάλο φυτοφάγο ζώο
κείται στο διπλό κρεβάτι
και το αίμα του λέρωσε το
δικό σου πάτωμα
τη δική σου μοκέτα
ήδη η φουσκωμένη του
καρδιά πάλλεται
στο στόμα σου κι αν δε
σε πείθω
στάσου μπροστά στον καθρέφτη
ολόκληρος όχι ο μισός

*Από τη συλλογή “Η κλίση του ρήματος”, εκδ. Φαρφουλάς, 2009.