στον Σπύρο Θεριανό

Όταν σκέφτομαι λογικά
η σκέψη μου κολλάει
σαν παγωμένο αίμα στις φλέβες
μια νύχτα του Φλεβάρη
είναι όλα τόσο θλιβερά
αυτή η πραγματικότητα
σε σκοτώνει
με τις σχέσεις διαβρωμένες
τα αισθήματα επιφανειακά
τα εγώ παραφουσκωμένα
δεν την αντέχεις
τότε αφήνω να με πλημμυρίσει
το συναίσθημα
η ποίηση
το όνειρο
κι ο κόσμος ομορφαίνει
οι άνθρωποι ξαναγίνονται άγγελοι
τα πρόσωπα φωτίζονται
κι η σκέψη μου
τρέχει, τρέχει.