Καναπές

Είσαι ο κύριος του καναπέ σου.
Κι όμως,
η Ακρόπολη κι ο Παρθενών εγέρασαν
μες στη σκοτείνια των καυσαερίων
και του νέφους.

Ο Λευκός ο Πύργος, γκριζωπός κι αυτός
ατενίζει με αποστροφή το μέλλον
και νοσταλγεί το λαμπερό του παρελθόν.

Μα να και η αρχαία, πολυσήμαντη, Ολυμπία,
ελιά κι αυτή ρυτιδιασμένη
ανάμεσα σε μαύρα όνειρα,
σε χορηγούς και στάχτη.

Εσένα όμως δεν σε νοιάζει,
γιατί απ’ το βασίλειό σου
τα βλέπεις όλα ρόδινα
–κι ανώδυνα
κοιτάς το απέραντο λευκό του τοίχου
και την τετράγωνη πηγή ζωής του καναπέ σου,
λίγα μόνο μέτρα μακρυά.

Το βασίλειό σου, σου τα παρέχει όλα.
Φως και Εικόνα.
Προς τί λοιπόν τόση μαυρίλα;

Τελικά, ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;

***

Ακρόπολη

Και όλο φτωχαίνουμε…
από οικονομικής απόψεως όπως μαθαίναμε αρχικά
στις τηλεοράσεις του ολέθρου.

Η οικονομική ανάκαμψη είναι βεβαία,
τα φιρμάνια πλέον διακηρύττουν.

Όμως η πτώσις μας –κατάπτωση– είναι βεβαία. Επάνω
στην Ακρόπολη άρχισεν ήδη ο θρήνος.
Κι όμως ο βράχος, ένδοξες ημέρες είχε περπατήσει,
στο παρελθόν το λίγο απώτερο,
τις μακρινές εκείνες μέρες του ’41…

Βράδυ
Άπνοια
Γλέζος Σημαία Σάντας Φρουρός
Σκιές Σημαία Μανώλης
Σημαία Λάκης
Πρωί…
Σεισμός

Γι’ αυτό ας τους χρεοκοπήσουμε μια ώρα αρχύτερα!

***

Εικόνα–Εικασία

Το γαλάζιο θα φανεί
όπως μια τρύπα ουρανού στα γκρίζα σύννεφα
όπως ο κεραυνός σκάει ανάμεσα στα μαύρα μουσκεμένα
κτίρια
σπινθηρίζοντας.

Το κλουβί μας θα σπάσει
από τις φωνές
που θα ραγίσουν την κλειδαριά,
από τους δεσμοφύλακες
που – διψασμένοι κι αυτοί για ελευθερία
θα κάνουν τα στραβά μάτια
καθώς θα περνούμε το κατώφλι
ορδές, ορδές
και δεν θα μας σταματήσουν.

Η τηλεόραση θα ραγίσει
από τα κλάματα των απολυμένων
και τη γκρίνια των πεινασμένων παιδιών τους, που δεν θα χορταίνουν πλέον
από υποσχέσεις που τους ταΐζουν
οι συγκλητικοί και οι συμβουλατόροι.

Τότε μόνον θα βαδίσουμε σίγουροι προς την ελευθερία…

*Από τη συλλογή “Ιστορίες Κρίσης (και άλλων παραγόντων), Εκδόσεις Οσελότος, Αθήνα 2016.