Αδειάζω
από τις φιλικές
λέξεις,
δεν εμπιστεύονται τα χέρια
το χρόνο
μου,
με στίχους
τον σκοτώνω κάθε
μέρα.
~
Για να μ’ ακούς,
όσο πληθαίνουν οι μέρες τόσο
λιγοστεύει
το φως.
Είναι που γίνομαι αυτός,
αυτό
είναι που
με ξεράβει.
~
Και γελώ,
γιατί νοιώθω το σφιγμό μου
να γίνεται ταξίδι.
Μακρινό,
εκεί έξω με όλα στον ίδιο φωτισμό,
απλά κουτιά
με φόβους.
~
(alexmil)

*Αναδημοσίευση από τη σελίδα του Αλέξανδρου Μηλιορίδη στο Facebook. Η φωτογραφία είναι του ιδίου. Λέει για τη φωτογραφία: “Η φωτογραφία είναι από το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ο στόχος είναι να δώσω την εικόνα μιας άγνωστης πόλης, όπου το φάσμα του ορατού δημιουργεί Καφκικούς χωρόχρονους, σαν να αιωρείται ψηλά μια γιγαντιαία μέδουσα μεταλλική που εκπέμπει φόβο”.