Η νύχτα αποτελείται από τα μέρη της

Η γυναίκα μου έχει στα μάτια δαχτυλήθρες
και εκεί που κοιτάζει υφαίνει τα πιο άγρια εγκλήματα
όταν την κοιτάνε, οι άντρες κάνουν βελονισμό
και όταν κοιμάται μπορείς διακρίνεις τη φλόγα
να λυμαίνεται το πρόσωπο της

Όταν πεθάνει θα της ράψουν τα μάτια
και θα τις καρφώσουν από ένα φεγγάρι σε κάθε ένα

Για να έχει νόημα η νύχτα

***

H σκοτάδη

Η απατηλή ηχώ των φεγγαριών
Φέρνει στο φως το νέο κόσμο
Σε παραφυάδες που ξεπηδούν
Πάνω στον πλου των βαποριών
Και τα ορίσματα της άνοιξης

Ο πολεμιστής δεν γνωρίζει τίποτε

Πέρα από το άγγιγμά του σε αυτήν

Που την εικόνα της υφαίνει, στα σωθικά
Και τη λυτή αλήθεια του Τέλους

Ο κόσμος μπαινοβγαίνει σαν τη σελήνη στη νύχτα
Υποσχόμενος αργές και αδίστακτες

Ανεμπόδιστες μέρες και τύχη στα χνάρια

Που αφήνει πίσω κάθε μετά

Η μόνη αλήθεια είναι ότι τα κορμιά
Στήνουν ερείσματα

Όταν σφαλίσουν τα δόντια

Και ξεπεραστεί η αγωνία

Των δανεικών φιλιών

*Από τη συλλογή “Η θάλασσα με τα 150 επίπεδα”, εκδόσεις “Κουκουτσι”, Αθήνα 2015.