Φαντάζομαι πως κάποια στιγμή
η βροχή
που διαβρώνει ρυθμικά
το επίχρισμα των δρόμων
θα σταματήσει
 
και ξαφνικά
χωρίς προειδοποίηση
ο ήλιος θα τη διαδεχθεί
 
Για να εκπληρωθεί η επιθυμία
της πόλης των αναρριχόμενων
κισσών, για να βλαστήσει
ξανά το είδος των
ανθρώπινων ταξιδιών
που σπείραμε δειλά
τα χρόνια της βροχής
μέσα στις γλάστρες
των φτωχών διαμερισμάτων
 
*Από την ποιητική συλλογή “Ιερουργία της Άνοιξης”. Το ποίημα το πήραμε από το http://prismaprisma.eu