Ακριβώς την στιγμή που υπάρχουμε

Σε αυτήν την καμπύλη του χρόνου θα συναντηθούμε
Δυο μικρές περιπτώσεις αγωνίας
Σε μια ιστορία που περιέχουμε και δεν μας περιέχει
Κι έπειτα η μουσική, το θάμβος, η φαντασίωση, η προσμονή , η ματαίωση
Ακριβώς την στιγμή που τα μάτια μας θα κοιτάξουν
Ούτε αλλήθωρα, ούτε ονειροπόλα το ένα το άλλο
Τότε θα είμαστε σε θέση να τα βγάλουμε
Να τα τοποθετήσουμε στο στόμα
Και μετά πάλι στην θέση τους.

***

Χλοοτάπητας

Υπήρξε μια φριχτή διαπίστωση της απουσίας
Κι ο χρόνος μεγάλωσε
Κι έφυγαν οι δυο τρεις στιγμές
Δεν ακολούθησαν ούτε βήμα-
Ούτε προορισμό είχαν.
Κι η ανάμνηση μένει στιλπνή
Εκείνη
Οι στιγμές
Που τα χέρια της δένουν τον λαιμό του
Κι εκείνος να μοιάζει με κορμό εκατόχρονου δέντρου
Που ποτέ δεν τού ‘λαχε να δει καφενείο στη σκιά του
Ν’ ακούει συζητήσεις άλυτων θεμάτων
Από ανθρώπους που ζουν στο μεταίχμιο μας κρίσιμης αναπνοής
Μικρή συμπύκνωση στα χείλη της που δεν ένιωσε ποτέ αρκετά
Τις σχισμές των δικών του

Έτσι αποφάσισαν να κουρέψουν το γρασίδι
Να δημιουργήσουν γκαζόν
Κι έπειτα πάνω να αφήσουν
Χλοοτάπητα ιστορίας
Έγιναν δύο σεισμοί
Οι ρωγμές σχηματίστηκαν
Κρακελάρει το σώμα μιας γης
Χαμόγελα θλιβερού κλόουν
Έδαφος που από μέσα λάβα καμιά δεν δημιουργεί
Και καμιά δυνατότητα να ενωθεί το ένα χάσμα με το άλλο

*Το σχέδιο της ανάρτησης είναι έργο της ποιήτριας.