Η διαλεκτική του φωτός και του σκότους

Από μαρτυρία της κυπριακής τραγωδίας του 74.
– «Επρόσεξα ότι πάνω στο νεκρό
σώμα της Σωτηρούς ελaχταρούοεν ολογαίμοτη η κορούδα της,
ονόματι Μαρία, ηλικίας
περίπου δεκατριών μηνών.
Η Μαρία έκλαιε και έγλειφε τα αίματα της μητέρας της».
Ανάμεσα έξι και εννιά ο Ιησούς η κουταμάρα του έρωτα
την πάσαν ώρa χρόνος (έχω γράψει όπως βλέπετε τη λέξη χρόνος εδώ…)
και προσθέτω την ανατολή του ήλιου ωσάν
(αλλά τι ωσάν ημπορεί νο είναι η ανατολή του ήλιου;)
κι ας αποφεύγουμε της γλώσσας ηδυπάθειες.
Ονόματι Μαρία περίπου δεκατριών μηνών ολογαίματη θάμβος.
Αλλά ο θάνατος υποκάτω της λάμψεως ιδιώτης (IDIOT)
εχτός αν έχουμε αναστολή του ήλιου στο συλλαβισμό.

***

Λαλώντας απ’ το μέλλον

Δεν έχει stop η ποίηση.
Να προκαλείς αχόρταγες φωτιές
τραγουδώντας τους άχραντους πάγους.
Είμ’ εγώ που σου λέω· που συγκατοικώ

σε υπόγεια υγρασία
με αόρατο τέτανο που καιροφυλαχτεί

και μ’ ανόσιες αράχνες.

***

Χρησμός και Πράγμα

Τι χαίρεσαι; την αθαμβία;
Μα ο θεός νοσεί
σε φρικαλέες αναγκαιότητες

τίκτοντας ελευθερία
πέρκα τραγουδιστή και ηδύχρωμη
στην επιούσια θάλασσα λησμονήσου.