Σ΄ένα σπίτι μικρό
δυό στενά δρομάκια
και μια πλατεία
σε μια μικρή πόλη
διάγεις βίο λιτό
σχεδόν ανύπαρκτο.
Πού να προβάλεις τις ιδέες σου
με ποιόν να μιλήσεις
σε βλέπουν σαν αλλοπαρμένο
οι άνθρωποι της κοινής λογικής
του μέσου όρου
κι εσύ ασφυκτιάς
πνίγεσαι
σ΄ένα κουτάλι νερό
βράζεις στο ζουμί σου.
Θα επιβιώσεις
το κάνεις εδώ και πολλά χρόνια
μα η μοναξιά
σου έγινε αχώριστη σύντροφος
κι όταν θέλεις ν΄ανασάνεις
τραβάς για το αγαπημένο άλσος
με το ποτάμι και τα πλατάνια.