Μια παράφωνη νύχτα
τα δόντια μου λύθηκαν:

Η αγάπη μου δουλεύει σε Bar
σερβίρει ποτά σε ρεμάλια, χαφιέδες
και μπράβους.
Ο έρωτας μεροκάματο είναι
τα βράδια.
Τα πρωινά κοιμάται σε μονόκλινες
μοναξιές.
Αγάπη μου κοιμήσου μέσα σε νοθευμένη
vodka και whisky.
Το καρουμπαλάδικο σε πήγε
στ’ αυτόφωρο.
Η αγάπη μου στο κρατητήριο
κι εγώ
σ’ αίθουσα αναμονής ψυχοπαθών.

Ιούνιος 2000

***

Όταν
κάποτε
βρέθηκα
στη
Βουλή
των
πολυεθνικών
εταιρειών
και
με
ρώτησαν
ποιος
είμαι
είπα:
Είμαι ο Κόκκινος Βούδας
Είμαι η Μουσουλμάνα νύχτα
Είμαι η Αγία Τράπεζα.

***

Με το στίχο τσεκούρι,
κόβω τον ουρανό στα τέσσερα.

Καίω τη γενειάδα του
Σολζενίτσιν στον κάμπο
της τέχνης.

Με το δρεπάνι έρωτα θερίζω
τα γκουλάνγκ και τις σοδειές
κλασικών δημιουργών.

1961 χτες

Η Σβετλάνα Αλεξάνδροβνα
γεννήθηκε στον πάγο.

Χτενίστηκε η στέπα
Λούστηκε ο άνεμος κόκκινη βροχή
0 ήλιος είχε πράσινα μάτια
Κίτρινα πάρκα τραγούδησαν
Οι βράχοι ανάσαναν.

0 πάγος βούρκωσε
Δάκρυσε και ο Βόλγας
με τα κόκκινα μάτια
των ψαριών του.

Τα βράδια παίζουν βιολί
με τη χορωδία των άστρων
πάνω στα μαλλιά του Μαγιακόβσκι.

Η τρέλα πήρε το δρόμο του Εμιγκρέ.

Σήμερα 2001 λεωφόροι
οδηγούν τη Σβετλάνα Αλεξάνδροβνα
στο ορθόδοξο ψυχιατρείο
«η Ελλάς».

27.11.2000

***
Όταν κάποτε αποδημήσω εις Κύριον
το τριαντάφυλλο – γη θα τραγουδάει
τη χαμένη του Διεθνή.
Εκατομμύρια Άγιοι Εμιγκρέδες θα τραγουδάνε
τη χαμένη τους Διεθνή.
Εκατομμύρια δάκρυα – στίχοι θα τραγουδάνε
τη χαμένη τους Διεθνή.
Κι ο ποιητής με τη γλώσσα – Σειρήνα θα καλεί
εκατομμύρια Άγιες πόρνες να ραίνουν το
σώμα – ποίημα με ανθόστιχους
για τη χαμένη τους Διεθνή.

19-20.9.2000

*Από τη συλλογή “δεν έχω visa για την ελευθερία”, Εκδόσεις Δυτικός Άνεμος, Αθήνα 2005.