Κρίση

Κρίση οικονομίας, προϋπολογισμών και διαφθοράς.
Στην χώρα αυτή, την αυγή του εικοστού πρώτου αιώνα,
χρήμα ανίκατε μάχαν.
Στο μεγάλο μας τσίρκο Σοφοκλή
Αριθμοί και νούμερα πάσης φύσεως επιβάλλονται
πάνω σε μάζες αστέγων, πενήτων και άβουλων θεατών.

Από μηχανής θεός ουδείς
την λύση του δράματος για να προσφέρει.
Και οι ιθύνοντες, σιγήν την του ιχθύος.

Εθισμένοι οι θεατές σε μελοδράματα φθηνά
αδυνατούν να κατανοήσουν την κορύφωση του δράματος
και τα δάκρυά τους τα χαρίσανε αλλού,
σε μικρά κουτιά, μπιζού,
και ανεκπλήρωτους, τηλεοπτικούς, έρωτες.

Κάποιοι δακρύζουν από τα δακρυγόνα στους δρόμους
μιας επανάστασης που έγινε μόδα.
Και οι επαναστάτες δακρύζουν
με την εικόνα της ασπρόμαυρης λαίλαπας
και διαφοροποιούν την στάση τους, με τη σιωπή…

***

Μεγάλη Παρασκευή

Όταν η συνείδησή σου θα σου χτυπάει την πόρτα,
μην ανοίξεις!
Θα έχεις γεράσει και τα πόδια σου θα τρέμουν
κάτω απ’ την κουβέρτα, δίπλα στο τζάκι.

Έτσι κι αλλιώς όλα όσα πέτυχες,
τα πέτυχες μ’ αυτήν εξόριστη,
βαθιά μέσα στου μυαλού σου τα μπουντρούμια
καταχωνιασμένη.

Άσε την λοιπόν απ’ έξω,
να ξεπαγιάζει πάνω στο κρύο χιόνι
που θα πατά ξυπόλητη.
– κι ας φαίνονται ακόμα στα πόδια της
τα σημάδια απ’ τα καρφιά του μαρτυρίου.

Κι αν παγώσει;
Τι έγινε;
Εσύ έχεις ζέστη μέσα στο σπίτι.

Νίψε λοιπόν τας χείρας σου
πριν προετοιμαστείς για δείπνο.

***

Μ

Το μέτρο είναι το παν.
Το μέσον ανάμεσα σε δυο ακρότητες
Κατ’ Αριστοτέλη.
Χωρίς το μέσον στη ζωή δεν προχωράς
και πρέπει πάντα να τ’ αποζητάς
σε ιατρεία, κλινικές
στη δουλειά, στα δικαστήρια
στον Αγώνα.

Το μέσον είναι το επιδιωκτέο
για να λάμψεις στη ζωή σου.
Πρέπει να κατέχεις το μέτρο.

–μέτρον άριστον–
Μέσον Άριστον.

Πέτυχες έτσι δεν είναι;

***

Απόκριες

Ας μην το κρύβουμε άλλωστε, διψάμε για ουρανό
Μ. ΣΑΧΤΟΎΡΗΣ

Όλος ο ουρανός δικός μας.
Ενοικιασμένος με δάκρυα, πίστωση και ρύπους.
Γαλάζιος, ανυποψίαστος παρακολουθεί
γεμάτος περιέργεια
τις παρελάσεις, τ’ άρματα,
τους καρναβαλιστές με τις όμοιες στολές
που παρελαύνουν.

Όλοι γελούν, ξέγνοιαστοι περπατούν.
Ξεσκάνε, κοιτούν τον ουρανό
απέραντο και γαλανό,
με τις χρυσές ακτίνες του ήλιου
φωτοστέφανα στα κεφάλια τους και στα σύννεφα.

Το βράδυ όμως,
θα βγάλουν τις μάσκες-παρωπίδες τους
και θα συνειδητοποιήσουν έκπληκτοι πως
ο ουρανός πωλείται σε τιμή ευκαιρίας.
Ξένοι θα τον αγοράσουνε συμβουλατόροι
και θα καταργήσουν τις απόκριες, τις παρελάσεις.

Αγανάκτηση βαθιά θα τους γεμίσει τότε.
Τους ξεγέλασαν!
Κι ενώ γλεντούσαν το πρωί,
έγιναν οι νόμιμες διαδικασίες για την εκποίηση.

Μα φυσικά, όλοι δεν φταίνε!
Τους ξεγέλασαν άλλωστε!
Και στο μεγάλο φαγοπότι
τον ουρανό δεν αφουγκράστηκαν.

Γιατί να το κρύψουμε άλλωστε;
Πλέον, διψάμε για ένα καρβέλι ψωμί
πρώτα απ’ όλα!

***

Επιθυμία

Θέλω να βγω και να ουρλιάξω σαν λύκος.
Γι’ αυτά που με πνίγουν.
Για την Αγάπη
και το Μίσος.
Τον Άνθρωπο
–υπάνθρωπο

την «φυσική» καταστροφή και την υποκρισία,
το Δ.Ν.Τ, την εκκλησία.

Θέλω να βγω και να ουρλιάξω σαν λύκος
γι’ αυτά που μας πνίγουν.
Μα είτε βρίσκομαι άφωνος
πάνω στη μεγάλη ώρα
είτε όταν παράφωνος
αρθρώνω λόγο,
χάνεται γοργά
στη χάβρα των παραταξιακών συμβουλατόρων,
των τηλεπαραθύρων και των καγκελαρίων.
Φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

*Από τη συλλογή “Ιστορίες Κρίσης (και άλλων παραγόντων), εκδόσεις Οσελότος, Αθήνα 2016.