Αθωότης

είμαι άνθρωπος της ιεραρχίας
ξεκίνησα από τον θυρωρό του μεγάρου
πήρε το μικρό φακελάκι
-βεβαίως θα ομιλήσω στον κύριο γενικό-
στον πρώτο όροφο ο γενικός
δεν ζητούσε φακελάκι
ζητούσε κατάθεση τραπεζική
(καραδοκούν κακεντρεχείς…)
-μα φυσικά είναι θέμα ημερών-
ο ιδιαίτερος έδειξε να στενοχωρείται
-ξέρετε υπάρχει στενότης
φυσικά αν έχετε την οικονομική άνεση-
α! ο κύριος υπουργός, πόσο θερμός
πόση κατανόηση στο βλέμμα…
-μα ήμουν κι εγώ άνεργος κάποτε αγαπητέ μου-
στην ταράτσα είχε μικρό εκκλησάκι
έκαμα το τάμα μου, εδώ υπήρχε σιωπή
(μια απειλητική σιωπή…)
άλλο δεν είχα να κάμω
άλλο δεν είχα να πληρώσω..
πέρασα ξανά μετά από καιρό
τα γραφεία ήσαν άδεια
το εκκλησάκι κλειδωμένο,
μόνο κάτι κομφετί τάσερνε ο αγέρας
στα μαρμάρινα πατώματα
θάχανε ως φαίνεται κάποιο πάρτι
κάποια απόκρια θα γιόρτασαν
υπάρχει βέβαια πάντα η πιθανότης
να έκαμα λάθος στο νούμερο του δρόμου

(Μιχάλης Ραδηνός, «Τα κοσμικά της λήθης», 1983)

Ο λόγος του Ιορδάνη σε τουρίστες τής Ακροπόλεως

όμορφη χώρα γεμάτη θεραπείες
νησιά με πραμάτεια ποικίλη -ήλιος, αγέρας, λευκόπετρα,
φως τόσο δυνατό που καίει τα μάτια
βουνά στο μπόι το ανθρώπινο
-μέχρι και οι λύκοι σε δέχονται
κουνώντας την ουρά τους-
όμορφη χώρα γεμάτη παράξενα.
Να ο Επιτηδεύς, αχρείος πολύ
αγαπητός στην αγορά και στις πλατείες·
ιδού ο Φέρελπις, ετούτος (φήμες το λένε)
τον πατριό του έκλεψε, μα κι αυτόν
το πλήθος πολύ αρέσει να χαϊδεύει·
αν πεις για τον Ευάγγελο! τι χαρά
τι αγγέλματα πανηγυριών χαρίζει,
άγγελμα νυκτός ποτέ δεν φώναξε·
όμορφη χώρα γεμάτη καλωσύνη
λείπει και το ποινικό δίκαιο·
εκείνους που γκρινιάζουν
όσους επαναστατούν
δεν τους κλείνουν σε φυλακές,
δεν τους τιμωρούν·
τους αφήνουν να μιλούν στα υψώματα
και το πλήθος από κάτου
χασκογελά μαζί τους

*Από τη συλλογή «Τα κοσμικά της λήθης», 1983. Αναδημοσίευση από το περιοδικό «Χίμαιρα».