Ξυπνώντας από τον εαρινό ύπνο είδα τις πληγές

Terashima Tadashi, 86 ετών, Φουκουσίμα

Terashima: «Η δίχως προηγούμενο φυσική καταστροφή δεν έφερε στο προσκήνιο μόνο τη μανία της φύσης και το πόσο ανίσχυρος είναι ο άνθρωπος μπροστά της, αλλά και την ανικανότητα της κυβέρνησης, όπως και προβλήματα σχετικά με τη γραφειοκρατία και τη βιομηχανία. Ποιος θα θεράπευε τη θλίψη των απλών ανθρώπων που είχα\ χάσει τα πάντα;»

Παραδοσιακό, η φράση «εαρινός/ανοιξιάτικος ύπνος» λέγεται αλληγορικά για οτιδήποτε εύθραυστο και φευγαλέο, αντανακλώντας ουσιαστικά τη βουδιστική δοξασία για το εφήμερο της ζωής.

***

Μέρες μακρές στο καταφύγιο η εγγονή τραγουδά

Yokota Kiichi, 83 ετών, Φουκουσίμα

Yokota: «Μια μέρα, λίγο καιρό μετά την εκκένωση, η εγγονή μου σιγοτραγουδοΰσε ένα τραγούδι ενόσω μαγείρευε το μεσημεριανό. Χωρίς λόγο, η καρδιά μου γαλήνεψε».

Με την έλευση της άνοιξης, οι μέρες γίνονται αισθητά μεγαλύτερες. Υπαινίσσεται δηλαδή ο στίχος την ανακούφιση και τη χαλάρωση που φέρνει μαζί της η άνοιξη.

***

Τα πουλιά πετάνε ανάστατα ανοιξιάτικος σεισμός

Konno Tomoko, 74 ετών, Τοτσίγκι

Κοnnο: «Ήμουν σε μια ομάδα χαϊκού στο Τόκυο όταν συνέβη η καταστροφή. Μας είπαν να βγούμε από το κτίριο και βγαίνοντας, είδα πουλιά να πετούν γύρω-γύρω στον ουρανό. Στον μεγάλο σεισμό τα πουλιά αναστατώθηκαν τόσο όσο και οι άνθρωποι, και πετούσαν μπρος-πίσω. Αναρωτήθηκα πότε θα μπορούσα να επιστρέφω στο σπίτι μου στο Νάσου».

*Από το βιβλίο “Τσουνάμι – 29 χαϊκού από επιζήσαντες της φυσικής καταστροφής στην Ιαπωνία το 2011”, Εκδόσεις “Μανδραγόρας”, 2016.