Σ΄ ένα καλντερίμι
σ΄ ένα υγρό δρομάκι
βάζεις τον εαυτό σου σε προθήκη
και τον πουλάς φτηνά
τα όσια και τα ιερά σου
τα μαργαριτάρια σου στους κύνες
και είσαι είκοσι δύο
αχ, θεοί
αχ, δαίμονες
πως το επιτρέπετε
πως δεν στερεύει η θάλασσα
πως δεν καίγεται η γη
ένας επίγειος άγγελος
να τραβάει του Σίσυφου τα πάθη
κι εμείς να διάγουμε βίο
απαθή κι ωραίο.