Αγρύπνια
Μια φορά, χειμώνα καιρό,
συναντήθηκαν η αγριελιά κι ο αστρίτης.

Αγριελιά
Πώς δεν τυλίχτηκες απ’ τον πανικό του χειμώνα;
Σε προδίνει το ένστικτό σου τη Νύχτα
ή κατάπιες το δηλητήριο
και νομίζεις ότι σε καίει ο πόθος;

Αστρίτης
Για κατάλληλο καταφύγιο ψάχνω.
Δέξου με να προστατευτώ απ’ το μίσος
που ριζώνει στα όνειρά μου.

Αγριελιά
Διακρίνονται τα αυτοφυή στη συμπόνια;

Αστρίτης
Το χιόνι στροβιλίζεται πάνω
σ’ ό,τι πιστέψαμε ευλογία.
Το χιόνι….

Αγριελιά
…πέφτει ποτέ εκτός εποχής;

Αστρίτης
Δέξου με να προστατευτούμε
στον ναρκωμένο λειμώνα.
Μην κοιτάς τώρα
που με τον έρποντα τρόπο μου,
ικετεύοντας,
μοιάζω ν’ αναιρώ της τόλμης το θαύμα.
Πρόκειται να φυλάω τον γυμνό σου κορμό.
Πέπρωται ν’ αφαιρώ απ’ το φωλιασμένο μου σώμα.

Αγριελιά
Αν αρνηθώ; θα με προσπεράσεις;

Αστρίτης
Δεν θα θρέψω πουκάμισο αταίριαστο
της ανθισμένης αγρύπνιας,
ιδίως γιατί και φέτος προβλέπεται
να κάνουμε άνοιξη
κατώτερη των επικηρυγμένων προσδοκιών μας.

Αγριελιά
Να λες: “…των προσδοκιών μου”.
Δεν ελπίζω παρά
μόνο σε χρώματα κι ευωδιές που τρομάζουν.

***

Ζεϊμπέκικο

Χορευτής:
Εδώ, να, μια πνοή με σηκώνει,
και σε μελανό πόντο κοιτάζω
το αναρίγισμα των υδάτων,
που καλύπτει αντίρροπο
δίδυμο ναυαγό.
Χορεύει, ανα-
ζητώντας τα ίχνη μου.
Σκυφτός,
στρέφομαι ν’ αλιεύσω
μια κίνηση εγγενή,
ενώ από μήτρα
το μέλος της αναβλύζει.

Ναυαγός:
Εδώ, να, η εκπνοή με κυρτώνει
στο κυματιστό
καθρέφτισμά σου σαν πλέω.
Κολυμβητή σε θαρρούσα τρανό
-βυθισμένο αμήχανα
τώρα σε βλέπω.
Όσο δεν θέλησα
με τη σκέψη σου να πνιγώ,
τόσο στη μαύρη
αγκαλιά της χορεύω.

***

για την Αγάπη του Άλλου

“Έλα, αγάπη, μίλα μου”.
Συγκεντρώθηκα για μερικά δευτερόλεπτα,
ώσπου ν’ αντιληφθώ
πόσο κοντά πέρασε
η εγκαρδιότητα του καλέσματος.
Πόσο κοντά πέρασε,
για να νιώσω, ξαφνικά,
την αγάπη της μιας για τον άλλο,
σαν να ήμουν ο άλλος.
Η στιγμή της απάντησης ίσως
– εκεί, σ’ εκείνον και τότε-
ερχόταν δίχως ιδιαίτερες σκέψεις
ή με το ηδονικό σφίξιμο στο στομάχι,
που παραλύει έναν ερωτευμένο.
Άγνωστη φωνή μα φωνή ζεστή.
Εκτός αν υποκρινότανΧ
να γύμναζε τον τύπο
και όχι το ήθος;
“Έλα, αγάπη, μίλα μου”.
Σε ποια να μιλήσω;
Ως ποιος να μιλήσω;
Μια τέτοια έκκληση
είναι πιθανό να μην απευθύνεται;
Τι να πει κι η αγάπη
μ’ αυτόν τον τρόπο – απρόσωπη;
“Συγγνώμη, καλέσατε λάθος νούμερο”.
“Έλα, αγάπη,
άσε τα κόλπα και μίλα μου”.

*Οι “Ποιητικές Συνευρέσεις” αποτέλεσαν κύκλο ποιημάτων διαμορφωμένο για το ηλεκτρονικό περιοδικό “Λέξημα” – από την συλλογή “Εγχειρίδιο Αμηχανίας” εκδ. Μανδραγόρας.