Με πορφύρωσαν

Και είχαν πένθος σκοτεινό
δυσανάλογο.
Ήταν χιλιόμετρα λινού υφάσματος
που βάζαν όρια
καρφιά
μετά τ΄ αφήναν.

Και ρίχναν άγκυρες
Νερά που ζεματούσαν.

Της αγάπης τα αίματα

***

Αφροδίτη

Ο καλός μου έβαζε τις νάρκες
τα μαλλιά μου νυχτεριδες πλεγμένες
τα χέρια γάτες κοφτερές

Το πνεύμα μου συνεθλίβη.

Η τρέλα είναι
ζωσμένη μαύρους εραστές.

Η τρέλα έχει κομμένα χέρια.

Είπαν
η Vivian Eliot
η Camille Claudel
η Silvia Plath
η Ελένη Αλταμούρα.
Και η καλύτερή μου φίλη.

***

Οι νεκροί Έρωτες

“Ποτέ μην γράψεις για το θάνατό σου.
Μπορεί να σου συμβεί”
είπε ο Πάστερνακ στη Ρωσία.

Τότε ο Μότσατ έσκυψε
πάνω στα ημιτελή requiem του
κι έγινε όλος δάκρυα.

***

Αθήνα

Ε, κι αν ανοίξαν πέλαγα;
Η θάλασσα
όρθιο άρρωστο θηρίο
ματώνει

***

Ποίηση

Αφού σου λέω
πως ο Αρτώ τρελάθηκε
μην ακούς τη μεγάλη του νύχτα.

Πουλί ματωμένο. Αλγεινό.

***

Ο δολοφόνος acetone

Εγώ από τις Μήδειες αγαπώ
αυτήν του Παζολίνι.
Που δεν ανέβηκε στον ήλιο
και τραγική δεν έγινε.
Δεν είπανε Αλλοίμονο… Αλλοίμονο…
γι’ αυτήν

Από έναν έρωτα ξεφτίδι σύρθηκε
μικρό
φτερό στον άνεμο
με όπλο.
Μα ήταν όμορφος πολύ.
Σαν τον Χριστό του.

catocommunista… catocommunista…

***
Τα πάντα ρει

Η θάλασσα έπηξε μαλυρα πανιά

Μα θα γεμίσει αλάτι

*”Τα καρφιά από μέσα”, Εκδόσεις Ένεκεν, Ιούνιος 2015, ένθετο στο τεύχος 36 του ομώνυμου περιοδικού από τη Θεσσαλονίκη.