Μανόλο (Μανώλης Βάγιας), Ποιήματα

o-3-900

Αν με ρωτούσαν
με ποιο πράγμα μοιάζει το όνειρο.
θα απαντούσα
με το κρεμμύδι.

***

Μερικές φορές
το δάκρυ των ματιών μου
ανακατεύεται με το αίμα στο στόμα,
και φτύνω βυσσινί σάλιο.

***

Δεν είναι καιρός
για να μοιράζεις τριαντάφυλλα.

***

Κάποια φορά,
θέλω να κλέψω ένα περιπολικό.
-Να ακούσω μέσα από τον ασύρματο
το μήνυμα της πράξης μου.
Για να νιώσω το αίσθημα
του κλέφτη και του αστυνόμου μαζί.

***

Πολλές φορές το έχω αρνηθεί
μα πάντοτε το πίνω
Με των χειλιών το αίμα
το μαύρο των ματιών μου δάκρυ.

***

Το χτες,
ροζ σκόνη.
Την τυλίξαμε σε χρυσόχαρτο
και την έχουμε διαρκώς στον νου μας
να μην σκορπίσει.

***

Σ’ ένα σχολείο οι μαθητές
εκρέμασαν έναν καθηγητή
από το μπαλκόνι που έστηναν
την σημαία του έθνους.

και από τότε
εκείνο το σχολείο
έγινε για τη νεολαία
σύμβολο ανώτερης παιδείας.

***

Άσε τον σκύλο να ουρλιάζει στην αυλή
μην τον ενοχλείς
μόνο αν θες λύσε του
από τον λαιμό το λουρί..
και έχε έτοιμο το κουτί
με το φαρμακείο.

*Από τη συλλογή «Η τρύπα», Αθήνα 1994 (σε χειροποίητη, ανεξάρτητη έκδοση).

Leave a comment