Είναι την ύπνωση που σκέφτομαι
αυτή ήταν για χρόνια το μόνο ναρκωτικό
πάρε με πίσω στο μυστήριο
άπλωνε η μυρωδιά σου ξεγέλαγε
πως είμαστε αθάνατοι
πόσο θέλω να σου κρατώ το χέρι
γεμάτο ελαφρόπετρες είναι
αγγίγματα,
ερωτικά βογκητά
χνάρια που δεν έχουν όνομα

η φωνή σου με θρύψαλα μνήμης
(πως μπορούμε να μιλάμε με νοήματα)
νιώθω θανατεμένη
κρατώ ωάρια
γεμάτα τ’ αυτιά μου
με τα ονόματά τους

σε φωνάζουν, δεν ακούς
ούτε κι εσένα βλέπω
έχει άλλη από μια τέτοια φλέβα;
δεν λογαριάζεται μάρτυρας
αν είναι μόνο ένας,
πρέπει να είμαστε δυο και τρεις
με το Δευτερονόμιο του Θεού
“επί στόματος δυό μαρτύρων ή επί στόματος
τριών μαρτύρων θέλει βεβαιούσθαι πας λόγος”

τότε γιατί συζητώ; τότε πώς να
βεβαιωθούν οι δυο;

όχτε, πάρε με πια από το δρόμο

γίνεται όμορφη η γάμπα μου έτσι όπως κάθομαι
τη γέμισαν τατουάζ με άνθη οι αετοί, ‘εκεί ψηλά στο γιόμα

στο λόφο γίνεται όμορφη η ταλαιπωρία
σκέφτομαι πόσο θα απογοητευτώ
με το πυρακτωμένο σημάδι θα μισήσω την ώρα
που όλα θα φύγουν στον άνεμο

όρισε κι αν ορίσεις
φώτισε κι αν φωτίσεις
μα δεν μπορείς να δέχεσαι τον ανεμοστρόβιλο
που δεν έχει ξεσκίσει την ερωτική αρμονία μου
πόσα λόγια χωρούν στη στιγμή και την ώρα
που θ’ αφαιρέσεις το ενοικιαστήριο
από αυτό το κομμάτι της γης
που γράφει πωλείται χώμα ερωτικό
είναι καλύτερα να βγάλω τα μάτια μου
από ένα όρκο παρά να σε δω να το αφαιρείς
είναι ερωτικό το κάθε τι
ερωτική η έρευνα ερωτικός ο στιχουργός
ερωτική η ερμητική σκέψη
ερωτικά τα μάτια που ζητούν ορίζοντες
ερωτικό το χώμα που φυτεύεις τα σαλατικά σου
είναι καλύτερα να βγάλω τα μάτια μου
παρά να έχω αυτά τα όμορφα πόδια που με φέρνουν
καμιά φορά στις άκρες των φύλλων
κρίμα να το πατώ
αν δεν είναι ερωτικό
με ζωγραφισμένα χνάρια τα χείλη σου

πού είναι η καρτερία;
μου τη χάρισες κάποτε
να μη σε χάσω, πού είναι η καρτερία
πού είναι η ερωτική σου καρτερία, ερωτικέ μου;