ΚΑΠΟΙΟΣ

Νιώθω σαν κάποιος
που τραβά σιδερένιους μοχλούς
σκουριασμένους τεράστιους
για να αλλάξει τη σειρά των πραγμάτων.

Μα τα πράγματα πέφτουν
το ένα μετά το άλλο
και αντί να στοιβάζονται λιώνουν
αφαιρώντας συνέχεια κομμάτια.

Όλο το τρίξιμο όρθωσε
ένα τεράστιο λευκό
που μες στην μονοτονια του σφυρίζει

αυ-το-κτο-νία και θά-να-το.

***

ΣΤΑΘΕΡΑ ΕΤΣΕΝΣΜΠΕΡΓΚΕΡ

Σταθερά Ετσενσμπέργκερ
συν πλην 1354
ι ίκουαλς εμ σι σκουέαρ
ενέργεια προς μάζα
η ταχύτητα του φωτός
– στο τετράγωνο πάντα-
το μωρό κλαίει
ο νεροχύτης γεμίζει
η ζωή η μισή
αποσπασματική
οι στίχοι με στήνουν
μπροστά στο απόσπασμα

***

ΣΩΜΑΤΑ

Τα σώματα πέφτουν
σαν σπόροι στο χώμα
καινούργια σώματα ορθώνονται
στη θέση των άλλων
τελειώνουν και πέφτουν
σαν σπόροι στο χώμα
στις στάχτες απλώνονται

φωνάζοντας έ λ ε ο ς

***

ΚΟΣΜΟΙ

Να πεις σε άλλη γλώσσα
των πραγμάτων το νόημα
σε ουρανούς που διψούν
να ειπωθούν αλλιώς
να στήνεις κοσμήματα
που γυρνούν σαν σφαίρες
να δένουν τα σύνολα
να σηκώνονται κόσμοι

***

ΣΕΝΤΟΝΙ

Να ξεδιπλώσεις με την τέχνη, με την ποίηση
την ύπαρξή σου ωσότου
ωσάν σεντόνι λευκό φωτόπλεκτο
τον κόσμο να σκεπάσεις
την πρέπουσα ταφή να δώσεις στον νεκρό
στερώντας στο μηδέν τον τίτλο της δικαιοσύνης.

*Από τη συλλογή “Η μνήμη του χαρτιού”, Εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, Θεσσαλονίκη 2009.