Έλλη (1926-1983)

Τα μάτια σου χάιδευαν τις παιδικές μου μνήμες
μπροστά στην οθόνη. Απρόσιτα και γεμάτα μαγεία
γοήτευαν τις σκέψεις.
Ο έρωτας σου κάθε φορά με τον Δημήτρη, είτε μπροστά από
έναν πίνακα είτε με ρούχα μαύρα ήταν η εύφορη γη της εφηβείας .
Πόνος και χαρά, μέλλον και παρελθόν ζευγάρωναν σε μια ταινία
ασπρόμαυρη αλλά με χρώματα της ψυχής να προβάλουν τόσο οικεία.
Κάθε που απέναντι στον τοίχο, αντικρίζω τον μύθο σου σκέφτομαι
πόσο ένα πρόσωπο μέσα στον χρόνο μπορεί να φεγγίζει ,και να γίνεται
η πρώτη σου αγάπη όπως τότε στα 16.

***

Νοσταλγία

Βράδια με αστέρια, φεγγάρι με ταίρια στην
άμμο αγναντεύαμε τα καλοκαίρια.
Μπάνιο στην θάλασσα, μπύρες και ρόκ να
πλανεύει τα αυτιά μας το στερεοφωνικό.
Νοσταλγία και αγάπη, ζήλεια και πλάτη στου
φίλου τους έρωτες, απατούσε την Μάχη!
Φέρτε μου πίσω την καντίνα του Γιώργου δίπλα
απ΄το κύμα σέρβιρε “ βρώμικο”.
Φέρτε μου πίσω τα σινέ εκείνα, με πόπ κόρν στο
αμάξι και το κάθισμα πίσω. Είναι πλέον αργά, η ζωή μαρτυρά.
Στο αυτί μου τα χρόνια, μου θυμίζει με νόημα.
Γυναίκα ,παιδιά χωρίς συντροφιά. Μόνος είμαι θαρρώ, και
έχω όλο παράπονο. Νοσταλγία και αγάπη, όλα πλέον είναι
μια απάτη

***

Σέλας

Κάτω από τα ψέματα, που φύτρωσαν στο Σέλας
ξαπλωμένος στο έδαφος αντικρίζω εσένα.
Η ματιά μου πνιχτά καλεί το όνομα σου, σαν τις ελπίδες
που κυλάνε στο ρυάκι του έρωτα. Η αντανάκλαση του φωτός
παγιδεύει τον χρόνο σε μια ρωγμή του ουρανού. Το σκοτάδι
παντρεύει το μέλλον μου με στιγμές ,με μικρές εκδρομές στο
παζάρι του φόβου.
Το Σέλας είναι η έλξη μας , μία όμορφη έξη με το άγνωστο πριν
να ανατείλει το άβατο. Εκεί που φωλιάζουν οι δικές μας στιγμές..

*Από τη συλλογή “Νοσταλγία”, Εκδόσεις “Διάνυσμα”.
**Ο Νίκος Βαρδάκας διατηρεί δικό του ιστολόγιο στη διευθυνση http://nicosvardakas.blogspot.com