~
έγινα
σιωπή για ν’ ακούσω το όνειρο,
για ν’ αρρωστήσω 
λέξεις
που κρατούν νεκρό με χίλια πόδια το αύριο,

μπερδεύω στο ποτήρι που κολυμπά ο δρόμος του χρόνου, 

το σάλιο

της αντοχής 

με το δάκρυ που θαμπώνει τη μύγα της απουσίας

και κινδυνεύω

να παρασυρθώ στη διχάλα της στάσης, 

που αναμένει τη νύχτα για να με εκτινάξει στη Μέση Ανατολή 

του φόβου,

των ορνέων

μου 

~

γι’ αυτό,
με μολύβια πάχους ενός Pixel βραδιάζομαι στην ανεμώνη 

των ματιών της, 

κατεβάζω τη δίψα των φιλιών 

στο χαρτί 
μιας νεκρής αφίσας, 

και γράφω γι’ αυτούς με τα τυπικά

προσόντα της λήθης,

και τους άλλους με τα ομόκεντρα πρόσωπα, 

και τους λαιμούς ελατήρια,

~

στίχοι,

κακές 

επιρροές, 

διαθήκη ηττημένων 
~