Ι
Όπως καμπύλωναν
Τα βουνά γύρω σου
Καμπύλωνες το βλέμμα
Ακολουθώντας
Τις σπαρμένες λιθάρια
Ξερές πλαγιές
Αγέρωχη
Γεμάτη
Ζωή
Στοργή
Αλλά κυρίως κατανόηση.
Θα με χαρακτήριζε
Τυχερό κανείς
Βρήκα άνθρωπο
Να με καταλαβαίνει
Αξιόλογο, ομιλητικό
Με ενδιαφέροντα και αξίες.
Τιμώρησέ τους
Δείξε εμπιστοσύνη, είπες
Ψήφισε τώρα ΚΚΕ.
ΙΙ
Γυρίζω ευτυχής και υπερήφανος
στο Μάαστριχτ πετύχαμε
ακριβώς αυτά που θέλαμε
Μητσοτάκης
Καχύποπτοι και ίσως αμφιρρεπείς
Ποτέ δε νιώσαμε περήφανοι
Συνήθως νιώθουμε περίεργα
Έχουμε την αίσθηση
Ότι κάποιοι προσπαθούν
Να μας παγιδεύσουν
Να μας πλανέψουν
Με πλάνα λόγια
Μπροστά στο χάος
Και τη συμφορά
Διαρρηγνύουν
Τα ιμάτιά τους.
Μην εμπιστεύεσαι τους εγκάρδιους
Αισιόδοξους ζεστούς κηφήνες
Τιμώρησε τους ιδιοτελείς
Αυτούς που εύκολα
Θα μπορούσες να πεις προδότες
Ρίξε στα μούτρα τους
Ένα γιαούρτι με λίγα λιπαρά
Και πολλά οκτάνια, είπες
Αποκαρδιωμένη
Απ’ τις ματαιόδοξες κραυγές
Την ιδιοτέλεια
Τον παραλογισμό.
ΙΙΙ
Κοιτάζαμε τις φωτιές
Στη λεηλατημένη πόλη
Πνιγμένοι στα δάκρυα
Και τον καπνό.
Ο Καραϊσκάκης δεν ήτανε
Που προσφέρθηκε να δώσει
Μολύβι στους Τούρκους
Για να προστατέψει τον Παρθενώνα;
Κάποιος αναρωτήθηκε
Τι θα μπορούσαμε να είχαμε δώσει
Στους εμπρηστές
Πέρα απ’ την ολική διασπάθιση
Το μεγάλο οδοστρωτήρα
Που έκανε κόντρα πλακέ
Τη μνήμη μας—
Τίποτα δεν έχει γλιτώσει.
Ανάμεοα στα αποκαΐδια
Ξεδιαλέγοντας λέξεις όπως
Δικαιοσύνη, δημοκρατία
Πατρίδα
Έπεσε το μάτι μου
Σ’ ένα σπασμένο μπουκάλι
Πολυεθνικής μπίρας
Και σκέφτηκα πως πάντα
Κάτι έχουμε να δώσουμε
Σ’ αυτούς που μας πολεμάνε
Ή μολύβι ή χρήμα.
IV
Νύκτα δουλείας σ’ εακέηαοεν
νύκτα αιώνων
Α. Κάλβος
Πατρίδα είναι οι κάμποι
Η θάλασσα, τα βουνά
Η κοινωνική πρόνοια
Η αξιοπρέπεια
Η δικαιοσύνη
Η δουλειά
Σημείωση: δουλειά είναι λέξη συνώνυμη με την εργασία. Τελευταία επιχειρείται
μεταφορά του τόνου στην παραλήγουσα.Παρακολουθούμε με σκεπτικισμό και οργή το μετέωρο βήμα του τόνου.
V
Περισσότερο από τα πλάνα λόγια
Μας πληγώνει η απέραντη
Πικρή και γαλάζια
Σε πρώτο πλάνο
Πλάνα θάλασσα.
Δεν υπάρχουν αξίες
Μόνο αυτή η ζεστή κέρινη θλίψη
Η πληγή που αφήνει στα μάτια μου
Το σβησμένο γέλιο του απομεσήμερου.
Εσύ που με καταλαβαίνεις τόσο
Δείξε λίγη συμπόνια
Γι’ αυτήν την καταραμένη
Αμηχανία μου.
Φεβρουάριος 2012
*Από το περιοδικό «Ένεκεν», τεύχος Γενάρη-Μάρτη 2012.
To Koskino 