Σκάστε πουλιά, η αγάπη μου κοιμάται
σ’ ένα στρώμα βαρύ από υγρασία
το παράθυρο δεν κλείνει, η πόρτα μάγκωσε
και συ δεν με θυμάσαι πια
 
Θα ’ρθει καιρός σε κάποια ταβέρνα
που θα μεθύσουμε πάλι μαζί
θα νιώσω τότε στενό το καβάλο
και το θάνατο να σ’ αγγίζει
 

γλυκά. Μα εσύ δεν με θυμάσαι πια
οργάζοντας κάπου στο προσκέφαλο
ενώ αγωνίζομαι να κοιμηθώ
μέσα στο στόμα μιας άλλης κυράς.
 
Έι, θα’ναι όμορφα τέτοιες μέρες
στη δυτική Χαλκιδική. Σκάστε πουλιά
η, πως την λένε, ροχαλίζει απάνθρωπα
και να δακρύσω δεν μπορώ
 

*Αrtworks: Jesus Perea
 
**Αναδημοσιευση από εδώ: http://www.bibliotheque.gr/article/56569