Στην πλατεία των Αγγέλων οι γυναίκες

έραβαν και τραγουδούσαν με τα παιδιά τους,

ύστερα, χτύπησε συναγερμός κι ακούστηκαν κραυγές,

σπίτια γονατισμένα μέσα στη σκόνη,

ανοιγμένα καμπαναριά, φτυσμένα μέτωπα

κι η θύελλα των κινητήρων σταθερή:

οι δυο τους γυμνώθηκαν κι αγαπήθηκαν

για να υπερασπιστούν το αιώνιο μερτικό μας,

το μερτικό μας χρόνου και Παράδεισου

ν’ αγγίξουμε τη ρίζα μας και να ζωογονηθούμε,

ν’ ανακτήσουμε το αρπαγμένο βιος μας,

από τους σφετεριστές της ζωής πριν χίλιους αιώνες,

γυμνώθηκαν και φιλήθηκαν οι δυό τους

γιατί οι πλεγμένες γύμνιες

υπερπηδούν το χρόνο και είναι άτρωτες,

δεν τις αγγίζει τίποτα, επιστρέφουν στην αρχή,

δεν υπάρχουν το εσύ, το εγώ, αύριο, χτες, ούτε ονόματα,

αλήθεια υπάρξεως των δυο, ψυχή και σ’ ένα σώμα

ω, πλάσμα ακέραιο…

ΟΚΤΑΒΙΟ  ΠΑΘ

Μεξικό 1914-1998

ΗΛΙΑΚΗ ΠΕΤΡΑ (ΑΠΌΣΠΑΣΜΑ)