ΕΠΕΙΔΗ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ έχουν έναν κοινό παρονομαστή και
γι’ αυτό δέ μιλούν πια τα βράδια
Επειδή προχωρούνε οι κύκλοι προχωρούνε τα χρόνια
φορτώνοντας κάθε λογής απώλειες στο ενεργητικό μας
Δε βρίσκω τό λόγο να μοιράζω τις επιλογές μου το κρεβάτι
μου τους ήλεκτρικούς θορύβους μέσα στ’ άγρια μεσάνυχτα
Ξέροντας καλά πως κάθε μέρα επικοινωνώ όλο και λιγότερο
μάταια προετοιμάζοντας την άμυνά μου

Σήμερα δε βρισκόμαστε σε φίλια εδάφη δεν παίρνουμε όσο θα
‘πρεπε τα προσήκοντα μέτρα προφύλαξης
Περάσαν έρωτες κι επαναστάσεις δημιουργήθηκαν κάποια
κενά που δε γεμίζουν μέ σάκους άμμου με υποτροπές
της μνήμης ή με σχήματα εικαστικά
Κι άλλωστε γύρω μας επίλεκτοι σκοπευτές άγρυπνα
παρακολουθούν τις κινήσεις μας τό μεταβολισμό των ελπίδων
Πυροβολώντας μικρές σταγόνες βροχής ομοιώματα ονείρων
παράτολμους εραστές αγνώστων λοιπών στοιχείων
Πυροβολώντας τήην ίδια την Ποίηση καθώς πλησιάζουμε
αμέριμνοι στο στόχαστρό τους
Καθώς ακόμη περιπλανιόμαστε αάδιόρθωτοι νοσταλγοί στα
έμπεδα κάποιου άλλου παλιού καιρού

*Από τη συλλογή “Τα πουλιά και η αφύπνιση” (1987).