MEIN KAMPF

«Ο Γκάρυ Σνάιντερ ζει στην ύπαιθρο. Ξυπνά το πρωί και ακούει τα πουλιά. Εμείς ζούμε στην πόλη», Kathleen Wood

αυτό που θέλω να κάνω είναι να κάνω την ποίηση πασίγνωστη

αυτό που θέλω να κάνω είναι να κάψω
τα αρχικά μου στον ήλιο
αυτό που θέλω να κάνω είναι να
διαβάζω ποίηση από το μέσο ενός
φλεγόμενου κτηρίου,
στεκόμενος στη γρήγορη λωρίδα μιας λεωφόρου,
πέφτοντας από την κορυφή του Empire State Building

ο λογοτεχνικός κόσμος γλύφει τ’ αρχίδια πεθαμένων σκυλιών
θα προτιμούσα να είμαι ο Ρίτσαρντ Σπεκ (1) παρά ο Γκάρυ
Σνάιντερ, θα προτιμούσα να βρίσκομαι σ’ έναν πύραυλο προς την κόλαση
παρά σε ένα Βόλβο για την Μπολίνας (2)

θα προτιμούσα να πουλώ όπλα σε αρειανούς
παρά να περιμένω σιωπηρά ένα γράμμα
από κάποιον άρρωστο κλόουν μ’ ένα
μυαλό χωρισμένο στα τρία
που να μου λέει ότι έχω κερδίσει ένα
αλεξίσφαιρο ζευγάρι ροζ γυαλιά
για το ποίημά μου «Φθινόπωρο μέσα στην Άνοιξη»

θέλω να με μισήσουν όλοι όσοι
διδάσκουν για να ζήσουν
θέλω οι άνθρωποι ν’ ακούν την ποίησή μου και να έχουν
πονοκεφάλους
θέλω οι άνθρωποι ν’ ακούν την ποίησή μου και να ξερνάνε

θέλω οι άνθρωποι ν’ ακούν την ποίησή μου και να
κλαίνε, να ουρλιάζουν, να εμφανίζονται, ν’ αρχίζουν να
αιμορραγούν, να τρώνε τις τηλεοράσεις τους, να ξιφομαχούν
μέχρι θανάτου και
να βγαίνουν έξω και να μεθούν οργιαστικά με
κάποιου άλλου το χρήμα

αυτό δεν είναι πάρτυ, δεν είναι ντίσκο
δεν είναι μια ανόητη
λοταρία από έξυπνα λογοπαίγνια και ευαίσθητες σκέψεις και
ευχάριστες θεωρίες για το
πόσες πολλές αμφιβολίες μπορούν να χορέψουν στο κεφάλι
ενός πολυβόλου,
αυτό δεν είναι ένα ψευτοαριστοκρατικό απόγευμα με
καπουτσίνο και σκατά
δεν είναι επιβεβαίωση της ζωής για το ότι
οι μέρες μας έχουν νόημα
καθώς παρατηρούμε τα λουλούδια ν’ αναπνέουν μέσα από τις
ψυχές μας κι ερωτευόμαστε απελπισμένα

δεν είναι σύγχρονες εκτυπώσεις, δευτεροκλασάτο
λαπαδιασμένο φεστιβάλ μπήτνικ που γκρινιάζουν για το
σπασμένο ουράνιο τόξο

είναι ένα καρναβάλι του τρόμου
είναι ένα πρωτόγονο θέαμα για το
πώς να κινείσαι στην κεντρική αρένα

είναι φρίκη και άγρια ομορφιά
που βαδίζουν χέρι χέρι σ’ έναν βομβαρδισμένο δρόμο
καθώς τα βλήματα ουρλιάζουν, ενώ ένας ουρανός
στο χρώμα του αρτηριακού αίματος
αναβοσβήνει
όπως τα φώτα του Μπρόντγουεη
μετά το θάνατο από AIDS του τελευταίου τζάνκι

δεν έρχομαι να παραχώσω την ποίηση
αλλά να την ανατινάξω
ούτε να την κανακέψω στα γόνατά μου
σαν ένα καθυστερημένο παιδί με όμορφα μάτια αλλά να την

πετάξω από έναν γκρεμό σε παγωμένες θάλασσες και
να δω αν η γαμιόλα μπορεί να
κολυμπήσει για τη ζωή της

σίγουρα η αγάπη είναι ένα υπέροχο πράγμα
που στ’ αλήθεια χρειαζόμαστε

μα, φίλοι μου…
υπάρχουν τόσα πολλά να μισείς Αυτές τις Μέρες
εγώ έχω το δικό μου
μιας και το μίσος απλά είναι αγάπη με μια αγκίδα μέσα της
μια αγκίδα μεγάλη όπως το Ριτζ
και πιο βαρύ απ’ όλους τους λογαριασμούς που ποτέ θα πληρώσω

μιας και μας καταδιώκουν,
μας πουλούν ραδιενεργά γοητευτικά βραχιόλια
και δημητριακά για πρωινό που
μειώνουν το IQ σου πενήντα βαθμούς ανά μπουκιά,
έχουμε πολιτικούς που νομίζουν ότι το να ξεκινήσουν τον τρίτο
παγκόσμιο πόλεμο θα ήταν μια καλή κίνηση καριέρας
έχουμε όμορφες γυναίκες με μάτια σα βρεγμένες πέτρες
που μας κρυφοκοιτάζουν απ’ τις σελίδες
άψυχων περιοδικών
υποσχόμενες ότι θα μας
γαμάνε μέχρι να χύσουμε αίμα

ας μπορούσαμε μόνο ν’ αγοράσουμε κάποιους απ’ αυτούς
τους όμορφους σουγιάδες

εγώ έχω το δικό μου

1) Ο Richard Franklin Speck (1941-1991) ήταν κατά συρροή δολοφόνος.
2) Η παράκτια περιοχή Bolinas στην Καλιφόρνια είναι μια αυτόνομη κοινότητα γνωστή για τους ερημίτες κατοίκους της.

***

ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΑ ΝΙΑΤΑ

καταραμένα νιάτα στα μαύρα
καταραμένα νιάτα που δείχνουν όμορφα στα μαύρα
καυτά μαύρα

καταραμένα νιάτα που δεν νοιάζονται μ’ αυτόν
τον ιδιαίτερο τρόπο που γοητεύει εσένα,
διαβάζουν μόνο τις αναγγελίες θανάτων και τις
διαφημίσεις

καταραμένα νιάτα παγωμένα στα αισθήματα
καταραμένα νιάτα σέξι,
με άνεμο ντυμένος θάνατος και
έτοιμα να πάνε οπουδήποτε
καταραμένα νιάτα που δεν καταλαβαίνουν από ινδάλματα
όταν γεννήθηκαν, εκείνα ήταν ήδη καρτούν.

καταραμένα νιάτα που πιστεύουν στον
παράδεισο του κάθε δευτερολέπτου,
της ατέλειωτης νύχτας γεμάτη σάρκα,
της τρομερής πείνας για έκσταση

καταραμένα νιάτα άγρια με εύθραυστο σκοπό

είναι ο τρόπος που κινούνται με χάρη μέσα απ’ το
δηλητηριασμένο νερό
μη ξεχνώντας τίποτα

καταραμένα νιάτα που θα πεθάνουν δοκιμάζοντας,
και υπάρχουν
χειρότερα πράγματα να πεθάνεις σ’ αυτές τις μέρες

*0 David Lerner γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Αιρετικός ποιητής, έζησε μια μποέμικη ζωή και συνδέθηκε με τις δραστηριότητες των «Barbarians» στο γνωστό Cafe Barbar του Σαν Φρανσίσκο. Μαζί με τον Μπρους Ίσακσον δημιούργησαν τον εκδοτικό οίκο «Zeitgeist Press» και οι δυο τους αναφέρονται ως οι «Ezra Pound και T.S. Eliot του περιθωρίου». Ο Lerner πέθανε από υπερβολική δόση ηρωίνης το 1997 και το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς του παραμένει αδημοσίευτο.
Γράφει ο Μπάκυ Σίνιστερ: «Ήήταν ένας εύγλωπος φωνακλάς, ένας καλομίλητος μανιασμένος, ένας τρελός με σπουδαία πένα. Η ποίησή του θα μας θυμίζει μια περίοδο που η ποίηση ήταν οξυδερκής, μαγική και κάτι παραπάνω από απλά επικίνδυνη».

**Από την ανθολογία του Γιώργου Μπουρλή “Αμερικανοί ποιητές και ποιήτριες τολμούν”. Μετάφραση-επιμέλεια: Γιώργος Μπουρλής, Εκδόσεις Εξάρχεια, Αθήνα, Οκτώβρης 2013.