Όσα σκόνταψαν στον χρόνο
βιώνουν τη σιωπή

Όσα βιαστικά θέλεις να κάνεις
θα πεθάνουν στη στιγμή

Κούρδισε το μυαλό σου
ξεσκόνισε την ψυχή

Ρύθμισε το χαλασμένο ρολόι της σκέψης σου
να χτυπά αδιάκοπα δυνατά
και ας ενοχλεί τους φύλακες της Άνεσης

Νιώσε την καρδιά σου

να διαστέλλεται παιχνιδιάρικα επαναστατικά
οπλισμένη με ανοσία να δολοφονεί τον φόβο μας

Ζήσε σαν πλοίο που μόλις σάλπαρε
για την κακοκαιρία της ενηλικίωσης

Και όταν πια σε λιμάνια θα ρίχνεις
την άγκυρα της ύπαρξής σου

Θα φιλάς τον έρωτα και τη ζωή
στα χείλη του πόνου

Την εύθραυστη σημασία των λέξεων θα κυνηγάς όταν τεχνητές σημασίες
στα πάντα θα χαρίζονται

Η φτωχική συνείδηση του κόσμου μας
απελευθερωτικά συναισθήματα
θα χρωματίζει με αγώνες

Και μια μέρα στις εφημερίδες και στα καφενέ
θα συζητιέται έντονα:

«Μας πρόδωσε η ζωή
και ζήτησε βοήθεια για να πεθάνει
από τον θάνατο»

Αλλά εμείς
χαρούμενα τηλεπαθητικά
με μια φωνή θα ξέρουμε
πως τελικά

«Φοβήθηκε ο θάνατος

και ζήτησε βοήθεια για να πεθάνει
από τη ζωή»

*Από τη συλλογή “Κυνήγα τη νύχτα μέχρι να γίνεις φλογερή ύπαρξη”, Εκδόσεις Εκάτη, Αθήνα 2014.