Karen Divine, Nude

Εκείνο το καλοκαίρι

Εκείνο το καλοκαίρι βρήκαν το όλον φως
να βαδίζει μέσα από τις χαραμάδες των δέντρων
να φτερουγίζει μέσα στις φοβισμένες ανάσες
να διασχίζει τους χάρτες στα στόματα των πουλιών
και των μελλονύμφων
να τέμνει τις ριπές του αέρα με νοήματα
να διαθλάται στις πορείες ψαριών και ψαράδων
να ζυγίζει την μανία των σωμάτων
να σκίζει πίδακες νερού και κύμματα
δείχνοντας τα χρώματα της ηδονής
να κρύβει την ηχώ των αναμνήσεων

χωρίς να αφήνει κενά

και έτσι ίσως να σχημάτιζε τα έπη του θέρους
που ορίζουν μονάδες μέτρησης της γης
να οικοδομούσε τόπους λατρείας
τόπους ιερούς, τόπους που φαντάζονταν μόνο μέρα,
τόπους γεωμετρίας ονείρων
τόπους σκαρίφημα του βιωμένου κόσμου
με το σφυρί της κάθε έντασης
τόπους ανθρώπων σχηματισμένων σε ρίγη,
ρίγη χαράς, ρίγη άμμου
ρίγη ενσταλαγμένου κόσμου
ρίγη πυξίδες
ρίγη ροής, ρίγη περισυλλογής
που μάζευαν οι ίδιοι
σε δίχτυα των σπιτιών απλωμένα
από πέρα ώς πέρα
κινούμενα στην πορεία
από ανατολάς προς δυσμάς
διαρκώς
αναζητώντας
το κουκούτσι του κόσμου

***

Ένας κόσμος ανάποδα

Στους λάκκους φτερούγιζαν τα περιστέρια
και οι λίμνες με δυσκολία κρατούσαν το νερό
ενώ τα βαπόρια άπλωναν τα σχοινιά

έπλεαν κινούμενα αστέρια

η αναποδιά δεν έστεκε

ξεχασμένη στις ρίζες των δέντρων

ίσως οι ρίζες βαστούσαν

το χειροκίνητο πλήθος

που έσκαβε τα βάθη

όλα πήγαιναν αξίνα

και οι αγαπημένοι κρεμόντουσαν τσαμπιά
από τα κλαδιά και τα φουγάρα

ο καπνός σουλάτσαρε στα πόδια τους

και οι άνθρωποι φαντάσου

είχαν σβήσει τις σκιές τους

ενώ κοιτούσαν μόνο

από κάτω τους
η πτώση ήταν αποχαιρετισμός

αν ο κόσμος αλλάζει
φαντάσου να ριζώσει

***

Επιτάφιος

Την έκλαιγε τρεις μέρες και τρεις νύχτες

είχε ξαποστείλει τα όνειρα σε κάθε γεωμετρικό αν
σε κάθε νοητή αμφιβολία της ύπαρξής της,

και σε κάθε δυνατή προσδοκία

Πόσοι άνθρωποι χωράνε σε ένα όνειρο
να τους απλώσεις σε γενετήσια στάση
να τους αρθρώσεις σε στοίβες

να τους δώσεις χώρο
να ξεστρατίζουν

από την τροχήλατη πραγματικότητα

των περασμένων

παίρνοντας μαζί το φως το πραγματικό

και να γίνονται πλανήτες

που πλησιάζοντας παράγουν μετεωρίτες και χλόη
και ευδαιμονούν

καθώς τα αστέρια ποδηλατούν στην σκεπή

και τα όνειρα παγιδεύονται

και δεν συναντιούνται

περιφέρονται σαν σε λιτανεία

απολεσθέντος κόσμου

*Από τη συλλογή “Η θάλασσα με τα 150 επίπεδα”, Εκδόσεις “Κουκούτσι”.